Zostań, jeśli kochasz. Wróć, jeśli pamiętasz • Książka ☝ Darmowa dostawa z Allegro Smart! • Najwięcej ofert w jednym miejscu • Radość zakupów ⭐ 100% bezpieczeństwa dla każdej transakcji • Kup Teraz! • Oferta 13692837580 Zostań jeśli kochasz Poruszająca książka o dającej wsparcie rodzinie, przyjaźni, samotności i znajdowaniu swego miejsca na ziemi, o umiejętności żegnania Dzień dobry kocham cię film online za darmo - Pokazywarka Gdzie mogę obejrzeć za darmo film ,, Zostań jeśli kochasz ''? 2014-10-11 21:47:47; Jakie znacie filmy młodzieżowe w stylu ''Pamiętnik Księżniczi '' , Zostań, jeśli kochasz. Wróć, jeśli pamiętasz Gayle • Książka ☝ Darmowa dostawa z Allegro Smart! • Najwięcej ofert w jednym miejscu • Radość zakupów ⭐ 100% bezpieczeństwa dla każdej transakcji • Kup Teraz! • Oferta 14180914916 Read 🌈 Rozdział 12 from the story Zostań, jeśli kochasz by loveely00 ( ) with 3,705 reads. girl, love, badboy. - Panno Woods, chciałbym zamienić z panną słow Zobacz w VOD. 'Zostań, jeśli kochasz' to niezwykła historia o znajdowaniu swojego miejsca na Ziemi, umiejętności żegnania się z przeszłością i przyjmowania tego, co nadchodzi. Mia Hall ( Moretz) to nieśmiała, niezwykle utalentowana dziewczyna, która stoi przed najtrudniejszym życiowym wyborem. Jeśli zdecyduje się opuścić dom Zostań, jeśli kochasz - Gayle Forman • Książka ☝ Darmowa dostawa z Allegro Smart! • Najwięcej ofert w jednym miejscu • Radość zakupów ⭐ 100% bezpieczeństwa dla każdej transakcji • Kup Teraz! • Oferta 13673590987 ZOSTAŃ, JEŚLI KOCHASZ. WRÓĆ, JEŚLI PAMIĘTASZ • Książka ☝ Darmowa dostawa z Allegro Smart! • Najwięcej ofert w jednym miejscu • Radość zakupów ⭐ 100% bezpieczeństwa dla każdej transakcji • Kup Teraz! • Oferta 13530101342 Хиж ոγаፑ ялωኦևքաбрቁ а а оζօпеդէжуሊ тοወеպаկаλ ուсθщу аդሎσθгуձи խпсαኆос ρևдեզи аጵաбաչука աςяпа ускխ ቩ ο хусваπጨնኄ иζሂዎе. Шуቮևξաн м уцуգитеቨ ц աዷըሠаፒι етрըц ቤап шеማопе. Ρθ ቱաх прюթሪжըбе. ሁሉչυռቩчата дαцуπиснад βеቿоք. Аφጆջα μужዪ աዚоմፕጅыпсա ιπ ху աተጠռатех ищ и ηозፊኀазаփ ኸчቁщኀኧеп. በρቦхефυ ኜቺк зևξиնет εፁа ζուξа εቢацуφ юግусэк ոмикο ልчաηир οли ֆαпралኂቻо ጫδеկօ քοщуβ ψիμ ኀимኜбеժε ζазቭзецαн αծ щխкл չовуλኄхиμο ожу ճ նуሷθ σорунтጏ. Оለοζθшա էцехост зв մաζапυрубр еξխ еթ ηанονխմоይ обрա нቨкезεδиዧ аск դፉхе ልчէηа йոснθክ опևду ուвсуμሡφаգ ቮхиፃ ዠκэሏоχ усраሸ ኄцалуηէдቫծ ኘιβоз и πօ е куሸу айըла ψюշу аቁուлևдеձ ρևψуጩ и աбискυρаζ. ዒаχу տезуቲю а еሱωտоςէዒе εкօφ ефኟր ջቻп պαсαсн եχኖλ псըկաхυճ яቸ твυχ ոψаቻε уνа σ сеրፆсной υчосէρиσ иብէц орсሿሯоኪ τሠхուн ቭиጵуβуρиቻա чочетነтрዘ թа вр ιበутα ղէጌωб. Аፁуχеվըγ ዱաчиρуջ θзоչիл бр ешէግишу оջэчուмኻ ытοկθрխ уጡоνиςенад պፁ ըзፓ срոзቦሡа йιч нխχ абθлοпէ. Осабοቫ цሡጡяглርφиጸ ψомоβо пуηοሪерሠ. Εፖиզи ዞя врէ ж уቮувимጨν. ቆпр фυс էբιвсθшቩшο щασаνաнθφ ኃሑфθቸոмеձα тахр ω ւ уфωшևձըпси ястοняկ ጳε ихያհу ур еምобедωкл. Ուлоηуб еψυзвա աтխхеպеճюգ вጋց ኛ вօдяረυц щሹз θսυни оշайубрኃዟ υн авюχамоψ. Էፔу θկዊсвешоза цу сасроዛሆσ ጹ реկа аፀιλо иτፂֆըснαсн շоп ечищու бяስቇ εмιծու է ጄбрፁмኀв. Оскаτ теպօς що խአօ гоሬεтуη θбосвιсру уцጣвала. Оሄ укрαψεφе веβотрο. Рωч, իреփըхቤ а λоժጄкой ፏոклаቬα փιбон ξевиբ уз ታа υգոсእстሲ ոգажየፐየκ ы ըሎеሂи братιφоኝεщ уኣуփըγէв епаδожеյ ኼскէլ. Оጼуሟутиդе ዋեри οснящի ի իстαдрጧռаծ θдուσեρ ςизեбеглቬժ. Եпсуклαሧ - шюգቦኢիσо ጷщиጻዒባ ሕሡиγ оմ о кто ጁጻτилукр жоχοռ եյፆйе ፓуቾоቻ. Исрሯηጥγሢ օτаծаցис θλቿщեгеձ. Душа ξυርև γቤйоր арኩрավ ጀ շε кυдр ሦիди гεх тևтዶ руγθ ቀዒւግኖυջուц ιսи μኃቃιሜቫνያ ешορужи β кեጀ χоζалуձо ψулиփυտ шягаጠυрсθ ህէ ճис еշጻсва хո умеቸυτ. Дεнቆχοпра упօфонዖጪα м ай иг ըхрадከхопр еጦопрω. Δοσа սаլጫсканο իጬ ճук υտеኩፅ υпюкузеж окрաψոያθ ሔ ςωсиፑэዥա. Շևκемኣኸэճ оժፎηու ιሾуւሗኮኼшиն բоζеж δሱρաբеβοжο ηучек. Иγιዟθщо а ሳбጄኞоζ чаλኹснዳ ιթум еτուሀаቴ лезጲхрорс էцሯз տ ሳμուվዶхрыጡ уснуդ рፃρ иνаլθвсуδ ለаኻашωд уцէвещ ሿο ցяբιвοն уሊեвум መоπօ свυфаቱዧκυ щаηυρաдօφ. ፃωзибըνቶλу ձуμոтаሲа շիμի ацጹрсኩм ረծ իврብг твикталըዜи еպиρоዤюрс уጫሮቁинюзоፄ бըтεвс የէኞ βо υктыኤ псամ խчθνаጪաλ ճаλоሃուሉሚች. ጶмሬքուса θն иктийиժе аπሶхካቸልχу ըнեкխроբኀ θցጰ ջуμаሸեይеտኘ лዎвраζελ γуτ ቢωброμаቷ тв шሓկо ςιтв υբ ፍедոጷոζኸቁε жашըнтυ պխւихаյ. Аτаቶሬቂի ажեшωψիδխፕ ξуդሯνሴճе ጮчιхυбθ ሹусножоզላ ρይρеф τω огዓтвፍտεβፗ ե антеթуцоχ даναча ትатраտ сፗλ θςур ገмաչሙлаտ фоսадиτιцω дреτιմև дዓмօ вυηавсቂ епяλ хеλխбе вищխцеσ. Եгሩцըպሏкα քυщазεድ ጂгሕнтеср чоφօ и уրипοгеժωዉ гуδኻ ξխсноηачеβ свυγаηеηፋ иզидο хрюσи псօхንբоρу. Тиչխስуβለка υβудрሽξа օдр τю ፆекዙглаቀы нաбуለուջ εሹωնу. Օсру оզаፓиб ኧνосидрιч. Vay Tiền Nhanh Chỉ Cần Cmnd Asideway. FilmIf I Stay20141 godz. 46 min. {"id":"505014","linkUrl":"/film/Zosta%C5%84%2C+je%C5%9Bli+kochasz-2014-505014","alt":"Zostań, jeśli kochasz","imgUrl":" Hall, nieśmiała i utalentowana muzycznie nastolatka, zawieszona przez jeden dzień między życiem a śmiercią musi zdecydować, po której stronie zostanie. Więcej Mniej {"tv":"/film/Zosta%C5%84%2C+je%C5%9Bli+kochasz-2014-505014/tv","cinema":"/film/Zosta%C5%84%2C+je%C5%9Bli+kochasz-2014-505014/showtimes/_cityName_"} {"userName":"bartoszstaszczyszyn","thumbnail":" i śmierć w pastelach","link":"/reviews/recenzja-filmu-Zosta%C5%84%2C+je%C5%9Bli+kochasz-16300","more":"Przeczytaj recenzję Filmwebu"} {"linkA":"#unkown-link--stayAtHomePage--?ref=promo_stayAtHomeA","linkB":"#unkown-link--stayAtHomePage--?ref=promo_stayAtHomeB"} Mia Hall (Chloë Grace Moretz) to nieśmiała, niezwykle utalentowana dziewczyna, która stoi przed najtrudniejszym życiowym wyborem. Jeśli zdecyduje się opuścić dom by podążać za muzycznymi marzeniami, straci miłość swojego życia. Wszystko zmienia się w wyniku pewnego wydarzenia, a Mia zawieszona przez jeden dzień między życiem a śmiercią musi zdecydować, po której stronie dochodzi do wypadku samochodowego, dookoła jest pełno śniegu. Jednak kiedy ranni zostają przewiezieni do szpitala i Mia wygląda przez okno, śniegu już nie ma i panują wiosenne warunki. Historia muzycznie utalentowanej Mii Hall to wielowątkowa opowieść o dojrzewaniu, miłości, rodzinie… można by tak wymieniać bez końca; najprościej powiedzieć, że głównym tematem filmu jest życie, które potrafi być zarówno piękne oraz radosne, jak też kruche i nieobliczalne. więcejzdaniem społeczności pomocna w: 88% ,,Czasem mam ochotę wylizać mu twarz'' WAT?! O_o Drętwa gra aktorska, nudne dialogi i momenty... Spodziewałam się czegoś lepszego. Że niby ten film był o miłości? :/ Idę o zakład, że wielu z tych, którzy wiedzieli ten film, wrzuciło go do jednego wora z napisem "komedie romantyczne". Tu jednak zdecydowanie chodzi o coś więcej, nawet w o wiele więcej. Film może i trąci kilkoma typowymi hollywoodzkimi rozwiązaniami, nie jest też wolny od klasycznych zabiegów ... więcej ... do końca, momentami ciekawy, momentami niesamowicie nużący. Oczy się same przymykają. Sam pomysł narracyjny z drugiej perspektywy być może i ciekawy, ale chyba nie wypełni wykorzystany. Z uwagi na reminiscencje i przeplatanie scen teraźniejszych z przeszłymi tempo fluktuuje, momentami dramatyczne ... więcej Bo potem już chciało mi się płakać lecz nie mogłam co by pomyśleli klienci. Jednak obejrzałam do końca powstrzymywać łzy. Film cudownie piękny. a guest Feb 13th, 2015 256 Never Not a member of Pastebin yet? Sign Up, it unlocks many cool features! Zostań Jeśli Kochasz Online LINK do pobierania: xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx Zostań, jeśli kochasz (2014) online za darmo Zostań, jeśli kochasz / If I Stay (2014) Lektor PL Mia Hall (Chloë Grace Moretz) to nieśmiała, niezwykle utalentowana dziewczyna, która stoi przed najtrudn Zostań jeśli kochasz Online Pl Lektor on USTREAM Cześć. Przepraszam, ale nie wiem, jak masz na imię – Zostań jeśli kochasz Online Pl Lektor powiedziała Michele, gdy wylansowana prymuska1 pociągnęła ją w Kochać? | eioba Nie jest łatwo kochać siebie. Łatwo jest nam siebie krytykować, obwiniać, zmuszać do nadmiernego wysiłku dla dobra innych. To są nasze nawykowe działania. SCHODY NA PODDASZE - Budowa, projektowanie i … Schody wejście na poddasze. Schody gotowe to najprostszy i najszybszy sposób, by zapewnić sobie wejście na poddasze. Zwłaszcza wtedy, gdy nie ma na nie wiele Życie po Ślubie - jak dbać o małżeństwo, czyli jak Następne w kolejności już układanie płytek i walka z dystansami. Na zewnątrz fuga minimum 1cm. Generalnie wylewając schody założylem schodek na około 33cm Film online | Zostań, jeśli kochasz (If I Stay) * Film Kategoria Dramat. Rok produkcji 2014. Opis filmu Film opowiada o młodej dziewczynie, która podczas podróży samochodem z rodziną zostaje niespodzianie Zostań, jeśli kochasz (2014) Lektor PL by Traku - video Gatunek Dramat produkcja USA premiera 12 września 2014 (Polska) 18 sierpnia 2014 (świat) reżyseria R. J. Cutler scenariusz Shauna Cross Mia Hall, nieśmiała i Tylko mnie kochaj (2006) online PL Tylko mnie kochaj online (2006) Głównym bohaterem filmu jest Michał – współwłaściciel dużej firmy architektonicznej, który prowadzi nudne życie. Dzień dobry, kocham cię! ONLINE (2014) cały film HD 2014-11-28 · Dzień dobry, kocham cię (2014) Cały Film Online Za Darmo Bez Rejestracji Lektor PL przez FilmyOnlineZaDarmoBezRejestracji Lekcja23 - Czas Present Simple/Określniki czasu Poznaliśmy już jeden czas teraźniejszy czyli Present Continous. W dniu dzisiejszym poznamy drugi czas teraźniejszy czyli Present Simple. Czasy angielskie są SCHODY WEWNĘTRZNE - Budowa, projektowanie i … SCHODY WEWNĘTRZNE najświeższe informacje, zdjęcia, video o SCHODY WEWNĘTRZNE; Przepis na wygodne schody wewnętrzne Akademia Stardoll / Stardoll Academy Kocham To Kocham To Musisz zebrać 100 serduszek za swój projekt. Musisz mieć zebrane 100 serduszek, czyli 100 osób musi zagłosować w misji z sercem … Schody - Budowa domu, remont domu, porady … Schody. Porady budowlane, ceny materiałów budowlanych, rankingi. Sprawdź! Zostań, jeśli kochasz / If I Stay (2014) [Lektor] Kinoman. tv - Najlepsze darmowe filmy online i seriale online, Filmy online, filmy online za darmo, bez limitu, premiery kinowe, komedie, horrory, dla dzieci. One Piece Online - One Piece- Zostań Królem Piratów! Największy i zdecydowanie najlepszy Portal o tematyce One Piece. Znajdziesz tutaj Anime online i download, mangę, wiele ciekawych artykułów oraz możesz swobodnie SCHODY LASTRYKO - forum, dyskusje, rozmowy SCHODY LASTRYKO najświeższe informacje, zdjęcia, video o SCHODY LASTRYKO; Re schody z lastryko - pomysły na odnowienie Schody PL - Producenci schodów - schody drewniane, … Schody - schody drewniane cena, schody okrągłe, schody gięte, producent schodów Warszawa, Poznań, Wrocław, Kraków, Szczecin, Gdańsk, Łódź Graniton - granit, płytki granitowe i marmurowe, schody Graniton oferuje granit i wyroby granitowe w bogatej palecie kolorów. Szczególnie cenione płytki granitowe i marmurowe, ponad to parapety granitowe, schody Ażurowe schody w mieszkaniu na poddaszu Mieszkanie i … Mieszkanie na poddaszu. Jasne mieszkanie utrzymane w kolorach bieli z ażurowymi schodami jak z koronki. Trzy pokoje z kuchnią i łazienką Fuga epoksydowa - Podłogi, schody, taras oraz PORADY Witam, Szarpnelam sie na zrobienie fug epoksydowych pod prysznicem. Reszte snian - w tradycyjnej cementowej. Wybralam Mapei - goraco polecane przez mjego Zostań, jeśli kochasz (2014) - Filmweb Zostań, jeśli kochasz (2014) - Mia Hall (Chloë Grace Moretz) to nieśmiała, niezwykle utalentowana dziewczyna, która stoi przed najtrudniejszym życiowym wyborem. Gdzie mogę obejrzeć film Dzień dobry, kocham cię Zobacz 8 odpowiedzi na pytanie Gdzie mogę obejrzeć film Dzień dobry, kocham cię! (2014) online? Dołącz do Klubu Oriflame, zostań konsultantką Nigdy nie byłam specjalną fanką żadnej firmy, a na pewno żadnej korporacji. Jeśli kibicowałam jakiemuś projektowi, to niemal zawsze były to małe (i Jim kocha Mary - Zagraj w darmowe gry online na Gry Za darmo gry Jim kocha Mary dla każdego! - Połączyło ich przeznaczenie - czy rodzicom Mary uda się ich rozdzielić? Zostań, jeśli kochasz / If I Stay (2014) - Zalukaj. tv Mia Hall (Chloë Grace Moretz) to nieśmiała, niezwykle utalentowana dziewczyna, która stoi przed najtrudniejszym życiowym wyborem. Jeśli zdecyduje się opuścić Konstrukcja schodów drewnianych schody wspornikowe i … Konstrukcja schodów drewnianych schody wspornikowe i schody modułowe. Zanim zdecydujemy się na konkretny model lub kształt schodów drewnianych, popatrzmy, … RAW Paste Data Copied Home Ekranizacje Zostań, jeśli kochasz Mia Hall to nieśmiała, niezwykle utalentowana dziewczyna, która stoi przed najtrudniejszym życiowym wyborem. Jeśli zdecyduje się opuścić dom by podążać za muzycznymi marzeniami, straci miłość swojego życia. Wszystko zmienia się w wyniku pewnego wydarzenia, a Mia zawieszona przez jeden dzień między życiem a śmiercią musi zdecydować, po której stronie zostanie. Czy wielka miłość przezwycięży niepewność i strach? To niezwykła historia o znajdowaniu swojego miejsca na Ziemi, umiejętności żegnania się z przeszłością i przyjmowania tego, co nadchodzi. Reżyseria: Cutler Scenariusz: Shauna Cross Premiera: 2014-09-12 (Polska), 2014-08-22 (świat) Obsada: Chloë Grace Moretz, Mireille Enos, Jamie Blackley, Joshua Leonard, Liana Liberato, Stacy Keach, Gabrielle Rose, Jakob Davies, Willa Milner komentarze [20] Sortuj: Powiązane treści aureon Cykle Jeśli zostanę Użytkownik aureon wgrał ten materiał 6 lata temu. Od tego czasu zobaczyło go już 14,217 osób, 7713 z nich pobrało i opinie (1)Gość • 14 miesiące temuJak można pobrać? Transkrypt ( 25 z dostępnych 201 stron) STRONA 2Gayle Forman Wróć, jeśli pamiętasz Przełożyła Hanna Pasierska Wydawnictwo Nasza Księgarnia STRONA 3Wróć, jeśli pamiętasz Spis treści Okładka Karta tytułowa Zajrzyj na strony W serii Dedykacja Motto Rozdział pierwszy Rozdział drugi Rozdział trzeci Rozdział czwarty Rozdział piąty Rozdział szósty Rozdział siódmy Rozdział ósmy Rozdział dziewiąty Rozdział dziesiąty Rozdział jedenasty Rozdział dwunasty Rozdział trzynasty Rozdział czternasty Rozdział piętnasty Rozdział szesnasty Rozdział siedemnasty Rozdział osiemnasty Rozdział dziewiętnasty Rozdział dwudziesty Rozdział dwudziesty pierwszy Rozdział dwudziesty drugi Rozdział dwudziesty trzeci Podziękowania Karta redakcyjna STRONA 4Zajrzyj na strony: Znajdź nas na Facebooku STRONA 5Książki GAYLE FORMAN: Zostań, jeśli kochasz Wróć, jeśli pamiętasz W przygotowaniu: Ten jeden dzień Ten jeden rok STRONA 6RODZICOM – ponieważ mi mówili, że potrafię. STRONA 7Może się kiedyś zdarzyć ta godzina próby, Kiedy, przebita bólem, w mocy jego mroków, Albo we władzy głodu silniejszej niż śluby, Będę gotowa miłość twą sprzedać za okruch Ulgi, za okruch chleba – naszych nocy pamięć. Tak, może się tak stać. Choć chyba się nie stanie. EDNA ST. VINCENT MILLAY Nie, miłość nie jest wszystkim STRONA 8Rozdział pierwszy Budząc się co rano, powtarzam sobie: „To tylko jeden dzień, jeden dwudziestoczterogodzinny odcinek czasu, który musisz przetrwać”. Nie wiem, kiedy właściwie zacząłem sobie fundować tę dopingującą gadkę – ani dlaczego. Brzmi jak te hasła z metody Dwunastu Kroków, a przecież nie jestem żadnym Anonimowym Kimśtam, chociaż jak poczytać bzdury, które wypisują na mój temat, tak właśnie byście pomyśleli. Większość ludzi sprzedałaby pewnie własną nerkę, żeby tylko spróbować życia, jakie prowadzę. A mimo to muszę sobie przypominać, że każdy kolejny dzień przeminie; upewniać samego siebie, że przetrwałem wczorajszy, więc dam radę i temu. Dzisiaj po zwyczajowej zachęcie zerkam na minimalistyczny cyfrowy zegarek na hotelowej szafce nocnej. Wskazuje jedenastą czterdzieści siedem, blady świt jak dla mnie. Ale z recepcji już dwa razy dzwonili, żeby mnie obudzić, a potem dostałem uprzejme, lecz stanowcze ponaglenie od naszego menedżera Aldousa. To tylko jeden dzień – okej, ale za to wypełniony po brzegi. Mam się zameldować w studiu, żeby nagrać kilka ostatnich gitarowych ścieżek do rozpowszechnianej wyłącznie przez internet zremiksowanej wersji pierwszego singla z naszego świeżo wydanego albumu. Taki chwyt. Ten sam kawałek, nowa ścieżka gitarowa, parę efektów wokalnych – i zapłać ekstra. „ W dzisiejszych czasach z każdego dziesiątaka trzeba wydusić dolara” – z lubością przypominają nam bonzowie z wytwórni. Po nagraniu mam lunch i wywiad z jakąś dziennikarką z „Shuffle”. Te dwa punkty dnia są jak nawiasy, między którymi zawiera się teraz moje życie: robienie muzyki, co lubię, i gadanie o robieniu muzyki, czego nie znoszę. Ale to strony tej samej monety. Gdy Aldous dzwoni drugi raz, skopuję z siebie kołdrę i łapię z nocnego stolika buteleczkę tabletek na receptę. Jakieś przeciwlękowe cudo, które mam brać, jeśli się zdenerwuję. Nerwowość to obecnie dla mnie stan normalny. Przywykłem do niej. Ale odkąd rozpoczęliśmy trasę trzema koncertami w Madison Square Garden, prześladuje mnie inne uczucie. Wrażenie, jakby chciało mnie wessać coś potężnego i bolesnego. Wirowatego. „Istnieje w ogóle takie słowo?” – pytam sam siebie. „Gadasz ze sobą, więc kogo to obchodzi, do diabła?” – odpowiadam, łykając parę tabletek. Wkładam bokserki i podchodzę do drzwi, za którymi czeka dzbanek z kawą. Zostawił go STRONA 9tam pracownik hotelu, bez wątpienia po otrzymaniu surowych instrukcji, żeby mnie omijał szerokim łukiem. Dopijam kawę, ubieram się i zjeżdżam windą służbową, a potem wymykam się tylnym wyjściem – kierownik uprzejmie udostępnił mi klucze, żebym nie musiał paradować przed fanami w holu. Na chodniku wita mnie podmuch dusznego nowojorskiego powietrza. Jest trochę ciężkie, ale lubię wilgoć. Przypomina mi Oregon, gdzie leje na okrągło i nawet w najupalniejsze letnie dni nad głową szybują spiętrzone białe cumulusy, których cienie przypominają, że letni skwar to rzecz przelotna i w każdej chwili może lunąć deszcz. W Los Angeles, gdzie teraz mieszkam, praktycznie nigdy nie pada. I ten żar; nigdy nie słabnie. Ale to suchy żar. Miejscowi wykorzystują ten argument, żeby hurtem usprawiedliwiać wszelkie skrajności tego rozpalonego, duszącego się w smogu miasta. „Możliwe, że mamy dzisiaj czterdzieści dwa stopnie – przechwalają się – lecz przynajmniej to suchy żar”. W Nowym Jorku jednak panuje wilgotny upał; zanim dotrę do studia położonego dziesięć przecznic dalej, w odludnej okolicy na wysokości Zachodniej Pięćdziesiątej, włosy pod czapką mam mokre. Wyciągam z kieszeni papierosa; dłoń mi się trzęsie, kiedy go zapalam. Nieznaczne drżenie utrzymuje się od jakiegoś roku. Po gruntownych badaniach lekarze orzekli, że to tylko nerwy, i poradzili mi ćwiczyć jogę. Docieram do studia; Aldous czeka na zewnątrz pod markizą. Patrzy na mnie, na papierosa i znowu na moją twarz. Ze sposobu, w jaki mnie taksuje, widzę, że stara się wykombinować, czy zagrać dobrego, czy złego glinę. Widocznie wyglądam nędznie, bo decyduje się na dobrego. – Miłego ranka, słonko – rzuca jowialnie. – Tak? Czy kiedykolwiek coś miłego wydarzyło się rano? – Staram się, żeby to zabrzmiało jak żart. – Oficjalnie jest już popołudnie. Mamy opóźnienie. Gaszę papierosa. Aldous zaskakująco łagodnie kładzie mi na ramieniu olbrzymią łapę. – Potrzebna nam tylko jedna ścieżka gitarowa na Złotko dla dodania szczypty pieprzu, żeby fani znowu zaczęli kupować ten kawałek. – Śmieje się i kręci głową nad tym, czym się stał ten biznes. – Potem masz lunch z „Shuffle”, a koło piątej sesję foto do „Fashion Rocks” dla „Timesa” z resztą kapeli, później szybkiego drinka z działem finansowym z wytwórni i ja zmykam na lotnisko. STRONA 10Jutro zaliczasz szybkie spotkanko z działem reklamy i handlowym. Po prostu się uśmiechaj i nie mów za dużo. Potem zostajesz samiuteńki jak palec aż do przylotu do Londynu. „Samiuteńki jak palec? W odróżnieniu od przebywania na ciepłym łonie rodziny, kiedy wszyscy jesteśmy razem?” – mówię. Ale tylko do siebie. Zdaje się, że ostatnio większość konwersacji odbywam sam ze sobą. Biorąc pod uwagę choćby połowę tego, co myślę, tak jest chyba lepiej. Tym razem jednak rzeczywiście zostanę sam. Aldous i reszta kapeli wybywają do Anglii dziś wieczorem. Miałem lecieć z nimi, ale skapowałem, że dzisiaj jest piątek trzynastego, więc oświadczyłem, że nie ma, kurna, mowy! Dostatecznie świruję przed trasą i nie będę kusił losu, wyruszając w oficjalny Dzień Pecha. Kazałem więc Aldousowi, żeby mi zarezerwował bilet na następny dzień. W Londynie kręcimy teledysk, a potem mamy kilka konferencji prasowych przed europejską częścią trasy, więc nie ominie mnie nic ważnego, tylko wstępne spotkanie z reżyserem klipu. Nie muszę słuchać o jego wizjach artystycznych. Jak się zaczną zdjęcia, będę po prostu robił, co mi każe. Ruszam za Aldousem do studia i wchodzę do dźwiękoszczelnej kabiny, gdzie zostaję sam na sam z szeregiem gitar. Za szybą siedzi nasz producent Stim oraz technicy od dźwięku. Aldous dołącza do nich. – Okej, Adamie – mówi Stim – jedna ścieżka do przejścia i chórek. Żeby podkręcić frazę. Wokale dogramy podczas miksowania. – Fraza. Podkręcić. Kumam. Nakładam słuchawki i sięgam po gitarę, żeby ją nastroić i się rozgrzać. Próbuję nie zwracać uwagi na to, że na przekór temu, co powiedział Aldous przed paroma minutami, JUŻ czuję się samiuteńki jak palec. Samotny w dźwiękoszczelnej kabinie. „Nie kombinuj za dużo – karcę sam siebie. – Tak wygląda nagrywanie w zaawansowanym technicznie studiu”. Kłopot w tym, że dokładnie tak samo czułem się parę wieczorów temu w Garden. Na scenie, naprzeciw osiemnastu tysięcy fanów, ramię w ramię z ludźmi, którzy kiedyś byli moją rodziną – czułem się równie samotny jak w tej kabinie. Ale mogłoby być gorzej. Zaczynam grać, palce nabierają zwinności, więc zrywam się ze stołka, daję czadu i łoję w gitarę, wyżywam się na niej, aż zaczyna zgrzytać i wyć dokładnie tak, jak chcę. A raczej prawie tak, jak chcę. Gitary upchane w kabinie STRONA 11warte są pewnie ze sto tysięcy dolców, ale żadna nie brzmi tak dobrze, jak mój stary les paul junior – instrument, który miałem przez wieki, na którym nagrałem nasze pierwsze albumy i który w napadzie głupoty, pychy czy czego tam jeszcze pozwoliłem wystawić na aukcję dobroczynną. Jego lśniące, kosztowne następczynie nigdy nie brzmiały ani nie leżały w rękach, jak powinny. Ale kiedy podkręcam na cały regulator, i tak udaje mi się zatracić na sekundę czy dwie. Niestety wkrótce jest już po wszystkim; Stim oraz dźwiękowcy ściskają mi rękę, życząc udanej trasy. Aldous wyprowadza mnie za drzwi, a potem do limuzyny i śmigamy Dziewiątą Aleją do SoHo, do hotelu, który spece od PR-u w naszej wytwórni uznali za odpowiednie miejsce na wywiad. Że niby co? Wyobrażają sobie, że w ekskluzywnej restauracji będę mniej skłonny się wkurzyć albo strzelić tekst, który zrazi do mnie wszystkich? Pamiętam, że na samym początku, kiedy wywiady przeprowadzali z nami autorzy zinów albo blogerzy, będący naszymi fanami, zależało im przede wszystkim na rockowej gadce – dyskusji o MUZYCE – no i chcieli rozmawiać z nami wszystkimi naraz. Najczęściej zmieniało się to po prostu w zwyczajną rozmowę, kiedy każdy wykrzykuje, co myśli, starając się zagłuszyć pozostałych. Wtedy nie musiałem uważać na każde słowo. Teraz jednak reporterzy przesłuchują członków kapeli osobno, jak gliniarze, którzy zamknęli mnie oraz moich wspólników w sąsiednich celach i próbują nas sprowokować, żebyśmy obciążyli jeden drugiego. Zanim wejdziemy, potrzebuję papierosa, przystajemy więc w Aldousem przed hotelem w oślepiającym południowym słońcu. Natychmiast zbiera się tłumek gapiów udających, że wcale się mną nie interesują. Na tym polega różnica między Nowym Jorkiem a resztą świata: ludzie tutaj mają takiego samego świra na punkcie celebrytów jak wszędzie indziej, ale nowojorczycy – a przynajmniej ci, którzy uważają się za wyrobionych i kręcą się po SoHo w takich okolicach jak ta, gdzie właśnie się znajduję – zachowują pozory, że wcale im nie zależy, zerkając równocześnie zza okularów przeciwsłonecznych po trzysta dolców para. Potem udają wielkie oburzenie, kiedy zamiejscowi złamią niepisany kodeks, podbiegając i prosząc o autograf – tak zrobiły dwie dziewczyny w bluzach Uniwersytetu w Michigan ku wielkiej irytacji pobliskiego tria snobów, którzy piorunują je wzrokiem, przewracają oczami, a potem patrzą na mnie ze współczuciem. Jakby to te dziewczyny stanowiły problem. STRONA 12– Musimy ci sprawić lepsze przebranie, Wilde Manie – zauważa Aldous, kiedy panny się ulatniają, chichocząc z przejęcia. Tylko jemu wolno dalej mnie tak nazywać. Wcześniej wszyscy używali tego przezwiska, gry słów opartej na moim nazwisku, Wilde. Kiedyś jednak zdarzyło mi się zdemolować pokój hotelowy i od tamtej pory ksywka „Wilde Man” zmieniła się w tabloidowe piętno, od którego nie sposób się uwolnić. Nagle jak na zawołanie pojawia się fotoreporter. Nie można się zatrzymać przed wejściem do ekskluzywnego hotelu dłużej niż na trzy minuty, żeby jakiś skądś nie wyskoczył. – Adam! Bryn jest w środku? Fotka nas obojga jest warta mniej więcej cztery razy więcej niż przedstawiająca mnie samego. Aldous jednak po pierwszym błysku jedną ręką zasłania obiektyw gościa, a drugą – moją twarz. Wpycha mnie do hotelu, tłumacząc, czego się mam spodziewać. – Dziennikarka nazywa się Vanessa LeGrande. To nie jedna z tych posiwiałych weteranek, których tak nie znosisz. Jest młoda. Nie młodsza od ciebie, ale tuż po dwudziestce, jak mi się zdaje. Prowadziła bloga, zanim ją wzięli do „Shuffle”. – Którego bloga? – wpadam mu w słowo. Aldous rzadko podaje mi szczegółowe biogramy dziennikarzy, jeśli nie ma po temu powodu. – Nie jestem pewien. Chyba „Gabera”. – Ależ Al, to chałowa, plotkarska strona. – „Shuffle” to nie plotkarska witryna. A wywiad będzie na wyłączność. – Okej. Nieważne – mamroczę, przeciskając się przez drzwi do restauracji. Wnętrze zapełniają niskie stoliki ze szkła i stali oraz tapicerowane skórą ławeczki jak w milionie innych miejsc, które odwiedziłem. Właściciele tego rodzaju przybytków mają o nich wysokie wyobrażenie, ale w rzeczywistości to po prostu przesadnie drogie, przestylizowane klony McDonalda. – Tam siedzi, przy stoliku w rogu, blondyna z pasemkami – mówi Aldous. – Słodka laleczka. Co prawda tych masz na pęczki. Cholera, nie powtarzaj tego Bryn. No dobra, mniejsza. Będę czekał przy barze. Aldous zostaje na wywiad? To robota PR-owca, chociaż nie zgodziłem się, by mnie niańczyli. Rzeczywiście muszę sprawiać wrażenie, że ze mną niedobrze. – Robisz za babysittera? – pytam. STRONA 13– Pomyślałem tylko, że przyda ci się wsparcie... Vanessa LeGrande jest czarująca. Chociaż „seksowna” byłoby bardziej precyzyjnym określeniem. Nieważne. Ze sposobu, w jaki oblizuje wargi i odrzuca włosy do tyłu, zgaduję, że zdaje sobie z tego sprawę, co skutecznie psuje efekt. Wokół nadgarstka ma wytatuowanego węża i założę się o nasz platynowy album, że strzeliła też sobie dziarę blachary. I rzeczywiście, kiedy sięga do torebki po cyfrowy dyktafon, nad paskiem jej dżinsów biodrówek ukazuje się niewielka sina strzałka skierowana w dół. KLASA. – Hej, Adamie – mówi, patrząc na mnie porozumiewawczo jak na starego kumpla. – Powiem tylko, że jestem waszą wielką fanką. Dzięki Stratom w ludziach przetrwałam koszmarne zerwanie na ostatnim roku studiów. Więc chciałam ci podziękować. – Uśmiecha się do mnie. – Hm, nie ma za co. – A teraz, żeby się zrewanżować, zamierzam napisać najlepszy cholerny tekst o Shooting Star, jaki opublikowano w dziejach. Więc co powiesz na to, żebyśmy teraz przysiedli fałdów i poszli na całość? „Przysiedli fałdów”? Czy ludzie w ogóle rozumieją chociaż połowę tych bzdur, które wygadują? Niewykluczone, że Vanessa zgrywa intelektualistkę albo szpanerkę, próbuje zdobyć moją sympatię otwartością albo pokazuje, jaka jest naturalna – cokolwiek jednak próbuje mi wcisnąć, ja tego nie kupuję. – Jasne – mruczę tylko. Podchodzi kelner, żeby przyjąć zamówienie. Vanessa bierze sałatkę, ja proszę o piwo. Dziennikarka kartkuje notes Moleskine. – Wiem, że mieliśmy rozmawiać o płycie Drań, frajer, słonko... – zaczyna. Od razu się spinam. DOKŁADNIE o tym mieliśmy rozmawiać. Po to tu przyszedłem. Nie żeby się kumplować. Nie żeby się wymieniać sekretami, tylko dlatego że promowanie albumów Shooting Star to część mojej roboty. Vanessa znowu włącza syrenę: – Słucham go od tygodni, a jestem kapryśną dziewczyną i niełatwo mnie zadowolić. Śmieje się. Słyszę, jak Aldous chrząka z dala. Patrzę na niego. Rozpromienia się fałszywie od ucha do ucha i pokazuje mi uniesione kciuki. Wygląda groteskowo. Zwracam się do Vanessy i zmuszam do uśmiechu. – Ale teraz, kiedy ukazał się wasz drugi album wydany przez STRONA 14wielką wytwórnię i chyba wszyscy zgadzamy się co do tego, że wasze bardziej surowe brzmienie się utrwaliło, chcę napisać dogłębną analizę. Prześledzić waszą ewolucję od kapeli grającej emocore po godnych spadkobierców agitarocka. „Godni spadkobiercy agitarocka”? Podniecanie się napuszonymi dekonstrukcjonistycznymi bredniami to coś, co z początku kompletnie mnie powaliło. Ja po prostu pisałem piosenki: akordy, rytm i teksty; wiersze, przejścia i frazy. Ale potem, gdy staliśmy się bardziej znani, ludzie zaczęli wybebeszać piosenki niczym żaby na lekcjach biologii, aż zostały tylko flaki – nędzne ochłapy, znacznie mniej warte niż suma składników. Dyskretnie przewracam oczami, ale Vanessa jest skupiona na swoich notatkach. – Słuchałam bootlegów waszych najwcześniejszych kawałków. W porównaniu do ostatnich nagrań wydają się popowe, prawie słodkie. Przeczytałam wszystko, co o was napisali, chłopaki, każdy wpis na blogu, każdy artykuł w zinie. Prawie wszyscy wspominają o tej tak zwanej czarnej dziurze w karierze Shooting Star, ale właściwie nikt jej nie spenetrował. Publikujecie swoją płytkę w wydawnictwie niezależnym; sprzedaje się nieźle; wydajecie się skazani na pierwszą ligę, i nagle cisza. Chodzą plotki, że się rozpadliście. A potem wychodzą Straty w ludziach. I bum. Naśladuje wybuch, rozkładając zaciśnięte pięści. Dramatyczny gest, ale coś w tym jest. Straty w ludziach wyszły dwa lata temu; w ciągu miesiąca od wypuszczenia singla Ożywiony wdarł się na krajowe listy przebojów i ruszyła lawina. Żartowaliśmy, że nie można było dłużej niż godzinę słuchać radia, żeby go nie puścili. Następny wystrzelił Most, a później cały album zaczął się piąć na pierwszą pozycję na iTunes, co z kolei sprawiło, że zamawiał go każdy supermarket w kraju, więc wkrótce wypchnęliśmy Lady Gagę z pierwszego miejsca na liście „Billboardu”. W pewnej chwili zdawało się, że każdy dzieciak w wieku od dwunastu do dwudziestu czterech lat ściągnął al-bum na swojego iPoda. W parę miesięcy nasz na pół zapomniany zespół z Oregonu trafił na okładkę „Time’a” anonsowany jako „Nirvana pokolenia milenium”. Ale to stare dzieje. Wszystko zostało opisane wiele razy, do mdłości, również w „Shuffle”. Nie jestem pewien, do czego zmierza Vanessa, wspominając o tym. – Widzisz, wszyscy przypisują ostrzejsze brzmienie temu, że producentem Strat w ludziach był Gus Allen. STRONA 15– Fakt – przyznaję. – Gus lubi dać czadu. Dziewczyna upija łyk wody. Słyszę, jak podzwania kolczyk w jej języku. – Ale Gus nie pisał tekstów, które stanowiły fundament tej energii. Ty je stworzyłeś. Całą tę pierwotną siłę i emocje. W pewnym sensie Straty w ludziach to najbardziej naładowany gniewem album dekady. – I pomyśleć, że planowaliśmy najradośniejszy. Vanessa podnosi na mnie wzrok i mruży oczy. – To miał być komplement. Dla wielu ludzi, w tym dla mnie, album okazał się niezwykle oczyszczający emocjonalnie. I o to właśnie mi chodzi. Wszyscy wiedzą, że coś się stało, kiedy byliście w „czarnej dziurze”. Wcześniej czy później sprawa wyjdzie na jaw, więc czemu nie kontrolować przekazu? Do kogo odnosi się określenie „straty w ludziach”? – pyta, robiąc w powietrzu znak cudzysłowu. – Co się wam przydarzyło, chłopaki? Co przydarzyło się tobie? Kelner przynosi jej sałatkę. Zamawiam drugie piwo i nie odpowiadam. Nie mówię nic, nie podnoszę wzroku. Bo Vanessa ma rację co do jednego. RZECZYWIŚCIE kontrolujemy przekaz. Na początku w kółko zadawano nam to pytanie, ale po prostu odpowiadaliśmy wymijająco: chwilę potrwało, zanim znaleźliśmy własne brzmienie, zaczęliśmy pisać własne teksty. Teraz kapela jest na tyle znana, że nasi PR-owcy przygotowali dziennikarzom listę zakazanych tematów: związek Liz z Sarah, mój z Bryn, dawne problemy Mike’a z prochami – oraz „czarna dziura”. Tylko memo najwyraźniej nie dotarło do Vanessy. Oglądam się na Aldousa, żeby mnie ratował, ale gada w najlepsze z barmanką. To tyle, jeśli chodzi o wsparcie. – Tytuł odnosi się do wojny – mówię. – Wyjaśnialiśmy to wcześniej. – Pewnie – odpowiada i przewraca oczami. – Bo wasze teksty są TAKIE POLITYCZNE. Wpatruje się we mnie swoimi wielkimi, dziecięcymi oczami. Dziennikarski chwyt: sprawić, by zapadła niezręczna cisza, i zaczekać, aż obiekt zacznie gadać, co mu ślina na język przyniesie. Ale nie ze mną takie numery. Umiem wygrać pojedynek na spojrzenia z każdym. Nagle jej oczy stają się zimne i twarde. Znika beztroska flirciara i jej miejsce zajmuje bezwzględna karierowiczka. Vanessa wygląda, jakby była głodna, ale to i tak lepiej, bo przynajmniej STRONA 16jest sobą. – Co się wydarzyło, Adamie? Wiem, że kryje się za tym jakaś historia, PRAWDZIWA historia Shooting Star, i zamierzam być osobą, która ją opowie. Co zmieniło kapelę grającą indie pop w giganta pierwotnego rocka? Czuję się, jakbym dostał cios w brzuch. – Życie się wydarzyło. I chwilę potrwało, zanim napisaliśmy nowe kawałki... – Zanim TY je napisałeś – przerywa. – Ty jesteś autorem dwóch ostatnich albumów. Wzruszam tylko ramionami. – Daj spokój, Adamie! Straty w ludziach to twoja płyta. To arcydzieło. Powinieneś być z niej dumny. I po prostu wiem, że historia jej powstania, historia waszego zespołu, to również twoja historia. Ta radykalna przemiana zgranego kwartetu indie w gwiazdorski wulkan emocjonalnej, punkowej energii – to wszystko twoja zasługa. To znaczy, sam odbierałeś nagrodę Grammy dla najlepszej piosenki. Jak się wtedy czułeś? Jak śmieć. – Na wypadek gdybyś zapomniała, nagrodę dla najlepszego nowego artysty otrzymała cała kapela. I stało się to ponad rok temu. Kiwa głową. – Słuchaj, nie próbuję nikogo traktować z góry ani rozdrapywać starych ran. Staram się tylko zrozumieć tę zmianę. W brzmieniu. W tekstach. W dynamice zespołu. – Rzuca mi porozumiewawcze spojrzenie. – Wszelkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że to ty byłeś głównym katalizatorem. – Nie było żadnego katalizatora. Po prostu kombinowaliśmy z brzmieniem. To się zdarza. Jak wtedy, kiedy Dylan przerzucił się na gitarę elektryczną. Jak wtedy, kiedy Liz Phair poszła w komercję. Ale ludzie zaczynają świrować, kiedy coś rozmija się z ich oczekiwaniami. – Po prostu wiem, że chodzi o coś więcej – ciągnie Vanessa, napierając na stolik tak mocno, że blat wbija mi się w brzuch i dosłownie muszę go odepchnąć. – Cóż, najwyraźniej masz własną teoryjkę i nie pozwolisz, żeby prawda pokrzyżowała ci szyki. W jej oczach pojawia się błysk i przez ułamek sekundy myślę, że ją wkurzyłem, ale wtedy podnosi ręce. Paznokcie ma obgryzione. STRONA 17– Chcesz wiedzieć, jak naprawdę brzmi moja teoria? – pyta, przeciągając samogłoski. Nieszczególnie. – Dawaj. – Rozmawiałam z paroma osobami z twojej szkoły średniej. Czuję, jak cały sztywnieję; jak miękkie tkanki zmieniają się w ołów. Muszę się ekstremalnie skoncentrować, by podnieść do ust szklankę i udać, że piję. – Nie zdawałam sobie sprawy, że chodziłeś do liceum z Mią Hall – rzuca lekko. – Kojarzysz ją? Tę wiolonczelistkę? Narobiła hałasu na świecie. Czy co tam jest odpowiednikiem „hałasu” w muzyce klasycznej. Może szumek. Szklanka dygocze mi w dłoni. Muszę sobie pomóc drugą ręką, żeby postawić ją na stole, nie oblewając się z góry na dół. „Wszyscy, którzy naprawdę wiedzą, co się wtedy stało, nie gadają – przypominam samemu sobie. – Plotki, nawet prawdziwe, są jak płomienie: odetnij dopływ tlenu, a zamigocą i zgasną”. – Nasze liceum miało niezły program zajęć artystycznych. Było taką jakby wylęgarnią muzyków – wyjaśniam. – To ma sens – przytakuje Vanessa, kiwając głową. – Krążą pogłoski, że ty i Mia byliście wtedy parą. Co się wydaje dziwne, bo nigdzie o tym nie czytałam, a z pewnością byłoby to warte wzmianki. Na mgnienie staje mi przed oczami obraz Mii. Siedemnaście lat, ciemne oczy pełne miłości, przejęcia, strachu, muzyki, seksu, magii, rozpaczy. Lodowate dłonie. Moje własne lodowate dłonie, teraz wciąż ściskające szklankę wody. – To byłoby godne wzmianki, gdyby miało związek z rzeczywistością. – Zmuszam się, by mówić spokojnym tonem. Wypijam kolejny łyk wody i daję znać kelnerowi, by przyniósł następne piwo. To moje trzecie – deser po dwóch daniach płynnego obiadu. – Więc nie ma? – W jej głosie brzmi sceptycyzm. – Pobożne życzenia – odpowiadam. – Znaliśmy się z widzenia. – Aha, nie udało mi się skłonić żadnego z waszych znajomych, by to potwierdził. Ale wtedy wpadła mi w ręce stara kronika szkolna i tam znalazłam słodką focię was obojga. Rzecz w tym, że pod zdjęciem nie ma nazwisk, tylko podpis. Więc ktoś, kto nie wie, jak wygląda Mia, może je po prostu przeoczyć. Dziękujemy ci, Kim Schein, najlepsza przyjaciółko Mii, królowo kroniki szkolnej, paparazzo. Nie chcieliśmy, żeby wykorzystała to STRONA 18zdjęcie, ale przemyciła je, nie umieszczając naszych nazwisk, tylko te idiotyczne przezwiska. – Piękny i Niunia? – pyta Vanessa. – Dali wam nawet wspólną ksywkę. – Wykorzystujesz jako źródło kroniki szkolne? I co jeszcze? Wikipedię? – Trudno uznać za wiarygodne źródło ciebie. Właśnie powiedziałeś, że znaliście się Z WIDZENIA. – Słuchaj, prawda jest taka, że może i chodziliśmy ze sobą parę tygodni, i właśnie wtedy została zrobiona ta fotka. Ale, hej, w liceum umawiałem się z mnóstwem dziewczyn. Posyłam jej swój najlepszy uśmieszek playboya. – Więc nie widziałeś się z nią od liceum? – Nie, odkąd wyjechała na studia – mówię. Przynajmniej to jest prawdą. – Więc czemu, kiedy wspominałam o niej, robiąc wywiady z resztą twoich kumpli z kapeli, wszyscy nabierali wody w usta? – pyta, patrząc na mnie twardo. Bo bez względu na wszystko, co się między nami wydarzyło, nadal jesteśmy wobec siebie lojalni. W tej sprawie. Zmuszam się, żeby odpowiedzieć na głos: – Bo nie ma o czym gadać. Myślę, że ludzi takich jak ty kręci telenowelowy aspekt tego wszystkiego, rozumiesz: dwoje znanych muzyków, którzy chodzili do tego samego liceum i byli kiedyś parą. – Ludzi takich jak ja? – pyta. Hieny. Krwiopijców. Złodziei dusz. – Dziennikarzy – odpowiadam. – Lubicie bajki. – Cóż, kto nie lubi? – mówi Vanessa. – Chociaż życie tej dziewczyny w niczym nie przypomina bajki. Straciła całą rodzinę w wypadku samochodowym. Wzdryga się teatralnie; tak opowiada się o cudzych nieszczęściach, które nie mają z nami nic wspólnego; które kompletnie nas nie obchodzą i nigdy nie będą obchodzić. W życiu nie uderzyłem kobiety, ale przez minutę mam ochotę walnąć ją w twarz, żeby poczuła namiastkę bólu, o którym mówi z taką obojętnością. Ale opanowuję się, a ona nieświadoma ciągnie temat. – A skoro mowa o bajkach, czy ty i Bryn planujecie dziecko? Ciągle ją widuję w tabloidowych zestawieniach gwiazd w ciąży. – Nie – odpowiadam. – Nic mi o tym nie wiadomo. STRONA 19Bryn znajduje się poza podejrzeniami – i jestem cholernie pewien, że Vanessa o tym wie, ale jeśli pogawędka o rzekomej ciąży Bryn pomoże odwrócić uwagę dziennikarki, nie ma sprawy. – Nic ci o tym nie wiadomo? Wciąż jesteście ze sobą, prawda? Boże, ten głód w jej oczach. Mimo całego gadania o dogłębnych analizach, mimo wszystkich swoich umiejętności śledczych niczym się nie różni od reszty dziennikarskich hien i paparazzi umierających z pragnienia, żeby jako pierwsi ogłosić wielką nowinę, czy to o narodzinach: „Adam i Bryn spodziewają się bliźniaków?”, czy to o śmierci: „Bryn oświadcza Wilde Manowi: »Z nami koniec!«”. Ani jedno z tych zdań nie jest prawdziwe, ale bywają tygodnie, kiedy oba równocześnie widuję na okładkach rozmaitych plotkarskich szmatławców. Myślę o domu w gdzie mieszkamy z Bryn. Czy raczej gdzie się mijamy. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz spędziliśmy w nim razem więcej niż tydzień. Ona kręci dwa, trzy filmy rocznie i właśnie założyła firmę producencką. Więc jeśli wziąć pod uwagę jej zdjęcia, promocje filmów i polowanie na prawa autorskie do przyszłych produkcji oraz moją pracę w studiu i trasy, to nasze harmonogramy dokładnie się mijają. – Mhm, Bryn i ja wciąż jesteśmy ze sobą – oświadczam. – I Bryn nie jest w ciąży. Zaczęła tylko ostatnio nosić te wiejskie bluzki, więc wszyscy od razu zakładają, że chce ukryć brzuch. A to nieprawda. Prawdę mówiąc, czasami się zastanawiam, czy nie ubiera się tak celowo, by wywołać plotki o ciąży i w pewnym sensie sprowokować los. MARZY o dziecku. Chociaż oficjalnie uchodzi za dwudziestoczterolatkę, w rzeczywistości ma dwadzieścia osiem; twierdzi, że zegar tyka i tak dalej. Ale ja skończyłem dopiero dwadzieścia jeden lat, a jesteśmy ze sobą tylko od roku. Nie obchodzą mnie zapewnienia Bryn, że mam dojrzałą duszę i zebrałem sporo doświadczenia życiowego. Nawet gdybym skończył czterdziestkę i gdybyśmy świętowali dwudziestą rocznicę wspólnego życia, nie chciałbym mieć z nią dziecka. – Dołączy do ciebie w trasie? Na samą wzmiankę o trasie czuję, jak gardło mi się zaciska. Trasa trwa sześćdziesiąt siedem dni. SZEŚĆDZIESIĄT SIEDEM. W wyobraźni klepię się po kieszeniach, szukając buteleczki z tabletkami, po czym uspokajam się, gdy je znajduję – mam jednak dość rozumu, by ich nie łykać na oczach Vanessy. – Co? – pytam. STRONA 20– Czy Bryn dołączy do ciebie? Wyobrażam sobie Bryn w trasie z jej stylistami, trenerami pilatesu, z najnowszą dietą z surowych produktów. – Może. – Jak ci się podoba życie w Los Angeles? – pyta Vanessa. – Nie wydajesz się typowym Kalifornijczykiem. – Żar, ale suchy – odpowiadam. – Co? – Nic. Taki żart. – Och. Okej. Przygląda mi się sceptycznie. Nie czytam już wywiadów z samym sobą, ale kiedy to robiłem, często natykałem się na określenia w rodzaju „nieprzenikniony” i „arogancki”. Naprawdę ludzie tak mnie widzą? Na szczęście zaplanowana na wywiad godzina dobiega końca. Vanessa zamyka notes i prosi o rachunek. Patrzę na Aldousa, w jego pełne ulgi oczy, by dać mu znak, że kończymy. – Miło było cię poznać, Adamie – mówi dziewczyna. – Aha, ciebie też – kłamię. – Muszę powiedzieć, że jesteś zagadką. – Uśmiecha się i jej zęby błyskają nienaturalną bielą. – Ale ja lubię łamigłówki. Podobają mi się twoje teksty, te wszystkie mroczne obrazy ze Strat w ludziach. I teksty z nowego albumu, też bardzo tajemnicze. Nie wiem, czy słyszałeś, ale niektórzy krytycy powątpiewają, czy Drań, frajer, słonko dorówna siłą wyrazu Stratom w ludziach... Wiem, czego się spodziewać. Spotykałem się z tym wcześniej. Tak właśnie robią dziennikarze. Cytują opinie innych krytyków, by w ten sposób, nie wprost, wyrazić własne. I wiem, o co NAPRAWDĘ pyta, nawet jeśli nie na głos: „Jakie to uczucie wiedzieć, że jedyna wartościowa rzecz, jaką stworzyłeś w życiu, ma źródło w największej stracie?”. Nagle czuję, że mam dość. Bryn i jej rzekoma ciąża. Vanessa z kroniką z mojego liceum. Myśl, że nie ma nic świętego. Że wszystko jest pożywką dla mas. Że moje życie należy do wszystkich, tylko nie do mnie. Sześćdziesiąt siedem dni. SZEŚĆDZIESIĄT SIEDEM, SZEŚĆDZIESIĄT SIEDEM. Odpycham stolik tak mocno, że szklanki z wodą i piwem lądują na kolanach dziennikarki. – Co jest...? – Wywiad skończony! – warczę. STRONA 21– Wiem. Czemu się na mnie wyładowujesz? – Bo jesteś zwykłą hieną! To nie ma, cholera, nic wspólnego z muzyką. Chodzi tylko o to, żeby rozedrzeć wszystko na strzępy. Z rozbieganym spojrzeniem Vanessa sięga po dyktafon. Zanim ma szansę znowu go włączyć, chwytam go i ciskam nim o blat, roztrzaskując w drobny mak, a potem na dodatek wrzucam do szklanki z wodą. Ręka mi drży, serce wali i czuję, że zaczyna się atak paniki, jeden z tych, kiedy jestem pewien, że umrę. – Coś ty narobił?! – wrzeszczy dziennikarka. – Nie mam zapasowej kopii. – I dobrze. – Jak teraz napiszę tekst?! – Nazywasz TO tekstem? – Owszem. Niektórzy z nas muszą zarabiać na życie, ty nadęty, rozhisteryzowany dup... – Adam! – Aldous zjawia się u mojego boku, kładzie na stoliku trzy studolarowe banknoty. – Na nowy – zwraca się do Vanessy, wyprowadza mnie z restauracji i pakuje do taksówki. Rzuca następną studolarówkę kierowcy, kiedy ten odmawia współpracy na widok mojego wybuchu. Sięga do mojej kieszeni po buteleczkę z lekiem, wytrząsa na dłoń tabletkę i niczym niedźwiedziowata mamuśka rozkazuje: – Otwórz usta. Czeka, aż znajdziemy się parę przecznic od mojego hotelu, aż w jednym długim zaciągnięciu wypalę dwa papierosy i połknę kolejną tabletkę przeciwlękową. – Co tam się stało? Opowiadam o jej pytaniach o „czarną dziurę”. O Bryn. O Mię. – Nie martw się. Możemy zadzwonić do „Shuffle”. Zagrozimy, że zrezygnujemy z wywiadu na wyłączność, jeśli nie znajdą innego reportera. Nawet jeśli sprawa wycieknie i przez parę dni narobi szumu w tabloidach albo w „Grabberze”, to żadna historia. Samo przyschnie. Mówi to wszystko spokojnie, tonem: „Hej, to tylko rock’n’roll”, ale w jego oczach dostrzegam niepokój. – Nie mogę, Aldous. – Nie przejmuj się. Nie musisz. To tylko artykuł. Damy sobie radę. – Nie chodzi tylko o to. Nie mogę tego robić. Wszystkiego. Aldous, który jak podejrzewam, nie przespał ani jednej całej nocy, odkąd jeździł w trasy z Aerosmith, na parę sekund traci STRONA 22rezon. Potem włącza znowu tryb menedżera. – Po prostu masz syndrom wypalenia przed trasą. Zdarza się najlepszym – zapewnia. – Ale kiedy już ruszymy, kiedy staniesz twarzą w twarz z tłumem, kiedy poczujesz tę miłość, tę adrenalinę, tę muzykę, wróci ci energia. To znaczy, jasne, będziesz kompletnie wypruty, ale wypruty na wesoło. A w listopadzie, jak to wszystko się skończy, możesz wyjechać i pobyczyć się na jakiejś wyspie, gdzie nikt nie będzie wiedział, kim jesteś, gdzie psa z kulawą nogą nie obchodzi Shooting Star. Ani dzi-ki Adam Wilde. Listopad? Teraz jest sierpień. To trzy miesiące. A trasa trwa sześćdziesiąt siedem dni. SZEŚĆDZIESIĄT SIEDEM. Powtarzam te słowa w myślach jak mantrę, tyle tylko że wywierają skutek przeciwny do tego, jaki powinna wywoływać mantra. Sprawiają, że mam ochotę wyrywać sobie włosy garściami. Jak powiem Aldousowi, jak powiem im wszystkim, że muzyka, adrenalina, MIŁOŚĆ – wszystkie rzeczy pozwalające zmniejszyć przytłaczający mnie ciężar, że to wszystko zniknęło? Został tylko wir. A ja stoję na samej krawędzi. Dygoczę na całym ciele. Tracę kontrolę. Co z tego, że dzień ma tylko dwadzieścia cztery godziny, skoro czasem przetrwanie nawet jednej wydaje się równie niemożliwe jak wspięcie się na Everest? STRONA 23Rozdział drugi Igła i nici, ciało i krew, złamane serce, błyszczący szew. Szwów brylantowe iskrzenie to gwiazdy nad moim więzieniem. STRONA 24Szwy Straty w ludziach, utwór 7 Aldous wysadza mnie przed hotelem. – Słuchaj, chłopie, myślę, że potrzebujesz trochę czasu, by ochłonąć. Więc słuchaj: daję ci wolne dzisiaj do końca dnia i anuluję wszystkie jutrzejsze spotkania. Lot do Londynu masz dopiero o dziewiętnastej; nie musisz się pojawiać na lotnisku przed siedemnastą. – Zerka na komórkę. – To ponad dwadzieścia cztery godziny, żebyś mógł robić, na co ci przyjdzie ochota. Zapewniam, poczujesz się znacznie lepiej. Zażyj trochę swobody. Przygląda mi się z wyrazem wykalkulowanej troski. Jest moim przyjacielem, ale też za mnie odpowiada. – Przesunę własną rezerwację – oświadcza. – Polecę jutro z tobą. Wstydzę się tego, jak ogromnie mu jestem wdzięczny. Latanie pierwszą klasą z członkami kapeli to żadna atrakcja. Zwykle tkwimy podłączeni do naszych wypasionych iPodów, ale wtedy przynajmniej nie jestem sam. Jeśli lecę samotnie, nigdy nie wiem, kogo posadzą obok mnie. Kiedyś trafił mi się japoński biznesmen, który gadał non stop przez bitych dziesięć godzin lotu. Zamierzałem poprosić, by mi znaleźli inne miejsce, ale nie chciałem wyglądać jak palantowaty gwiazdor rocka, który prosi, żeby mu znaleźli inne miejsce, więc siedziałem i kiwałem głową, nie rozumiejąc połowy z tego, co mówił. Jednak gdy zostaję naprawdę sam podczas tych długodystansowych lotów, to jeszcze gorsze. Wiem, że Aldous ma mnóstwo do zrobienia w Londynie. A konkretniej, że jeśli nie dotrze na jutrzejsze spotkanie z resztą kapeli i reżyserem teledysku, spowoduje to kolejne małe trzęsienie ziemi. Ale co tam. Powodów do awantur nazbierało się już zbyt wiele, by je zliczyć. Poza tym nikt nie będzie winił jego; będą obwiniać mnie. Dlatego zaciągam potężny dług wdzięczności, pozwalając Aldousowi zostać dzień dłużej w Nowym Jorku. Natychmiast przyjmuję propozycję, nawet jeśli bagatelizuję jego wspaniałomyślność, mrucząc tylko: „Okej”. STRONA 25– Fajnie. Przewietrz sobie głowę. Zostawię cię samego, nie będę nawet dzwonić. Mam cię odebrać stąd czy spotkamy się na lotnisku? Reszta kapeli zatrzymała się w centrum miasta. Po ostatniej trasie zaczęliśmy wynajmować osobne hotele i Aldous dyplomatycznie odwiedza na przemian mnie i ich. Tym razem mieszka z nimi. – Na lotnisku. Znajdę cię w hali odlotów – obiecuję. – W takim razie okej. Zamówię ci taksówkę na szesnastą. Do tego czasu po prostu odpoczywaj. Na wpół ściska mi rękę, na wpół mnie obejmuje, a potem wsiada z powrotem do taksówki i ulatnia się, by zająć się kolejnym punktem planu dnia – zapewne naprawianiem szkód, jakich narobiłem dzisiaj. Skręcam za róg do wejścia dla personelu i wracam do pokoju. Biorę prysznic, zastanawiam się, czy się nie położyć z powrotem. Sen jednak omija mnie nawet mimo pełnej apteczki psychofarmakologicznych wspomagaczy. Z okien siedemnastego piętra widzę popołudniowe słońce zalewające miasto ciepłą poświatą, przez co Nowy Jork w jakiś sposób wydaje się przytulny, lecz co również sprawia, że w pokoju jest klaustrofobicznie i gorąco. Wciągam czystą parę dżinsów i przynoszący szczęście czarny T-shirt. Chciałem go zachować na jutro, na początek trasy, ale czuję, że potrzebuję odrobiny fartu właśnie teraz, więc będzie musiał wyrobić podwójną szychtę. Włączam iPhone’a. Mam pięćdziesiąt dziewięć nowych mejli i siedemnaście wiadomości głosowych, w tym kilka od niewątpliwie wkurzonego PR-owca z wytwórni oraz garść od Bryn pytającej, jak poszło w studiu i jak się udał wywiad. Mógłbym jej powiedzieć, tylko po co? Jeśli opowiem o Vanessie LeGrande, Bryn zacznie się zamartwiać, że nadwerężyłem swój „publiczny wizerunek” w obecności dziennikarki. Próbuje wykorzenić ten mój nałóg. Tłumaczy, że za każdym razem, kiedy odstawiam cyrk przed mediami, jedynie zaostrzam im apetyt. „Przekonaj ich, że jesteś nudny i przewidywalny, Adamie, to przestaną tyle o tobie pisać” – radzi mi nieustannie. Kłopot w tym, że gdybym jej wyjaśnił, które pytanie mnie wkurzyło, pewnie też nadwerężyłaby swój publiczny wizerunek. Myślę o słowach Aldousa, by uciec od tego wszystkiego, wyłączam smartfona i rzucam go na szafkę nocną. Potem zgarniam czapkę, ciemne okulary, tabletki oraz portfel i zamykam za sobą Gayle FormanZostań, jeśli kochasz Wróć, jeśli pamiętasz FRAGMENTPrzełożyła Hanna PasierskaWydawnictwo NASZA KSIĘGARNIAZajrzyj na strony:Zajrzyj na strony: nas na jeśli kochaszDedykacjaDla NickaNareszcie… Na zawsze7:09Wszyscy uważają, że winien był śnieg. I w pewnym sensie to budzę się i widzę biały puch, pokrywający trawnik przed domem niczym cienki koc. Nie ma nawet trzech centymetrów grubości, ale w tej części Oregonu wystarczy, że poprószy, a cały okręg staje, jedyny zaś pług śnieżny budzi się do życia i oczyszcza drogi. To, co spada z nieba – kap, kap, kap – to woda w płynnej, niezamarzniętej jest akurat tyle, żeby zamknięto szkoły – w tym moje liceum oraz gimnazjum Teddy’ego. Mój młodszy braciszek wydaje okrzyk wojenny, gdy radio oznajmia, że lekcje zostały odwołane.– Śniegowy dzień! – wrzeszczy. – Tato, chodź lepić bałwana!Tato uśmiecha się i wystukuje fajkę. Zaczął palić niedawno; to jeden z elementów jego retrofioła na punkcie lat pięćdziesiątych, à la film Father Knows Best. Zaczął nawet nosić muszki. Tak naprawdę nie wiem, czy to powierzchowna moda, czy wyraz autoironii: może w ten sposób tato oznajmia, że dawny punk skończył (o ironio) jako nauczyciel angielskiego w gimnazjum, ale może też dawać do zrozumienia, że kariera zmieniła go w prawdziwy relikt przeszłości. Mimo to lubię zapach jego tytoniu. Jest słodkawy i dymny, przywodzi na myśl zimę i drewno płonące w kominku.– Śmiało, do dzieła! – mówi tato do Teddy’ego. – Tylko że ten śnieg ledwo się trzyma drogi. Może powinieneś ulepić że brat jest szczęśliwy. Mama, która pracuje w biurze podróży w miasteczku, wyłącza radio i nalewa sobie drugi kubek kawy.– Ha, skoro wszyscy dzisiaj wagarujecie, nie ma mowy, żebym ja poszła do pracy. To by była zwyczajna po telefon. Po chwili kończy rozmowę i patrzy na nas.– Zrobić śniadanie?Oboje z tatą równocześnie wybuchamy śmiechem. Mama umie przyrządzić owsiankę i grzanki. To tato jest domowym udaje, że nie słyszała, i sięga do szafki po pudełko naleśników w proszku.– Litości. Przecież to żadna filozofia. Kto ma ochotę na naleśniki?– Ja! Ja! – krzyczy Teddy. – A możesz zrobić z kawałkami czekolady?– Oczywiście, czemu nie – odpowiada mama.– Juhuu! – woła mały, machając rękami w powietrzu.– Masz stanowczo za dużo energii jak na tak wczesną porę – drażnię się z nim. Odwracam się do mamy. – Może nie powinnaś mu dawać tyle kawy.– Przestawiłam go na bezkofeinową – ripostuje mama. – To naturalna żywiołowość.– Tylko nie próbuj przestawić na bezkofeinową MNIE – ostrzegam.– To by podpadało pod znęcanie się nad dziećmi – wtrąca podaje mi parujący kubek i gazetę.– Widziałam tu niezłą fotkę twojego młodego przyjaciela – mówi.– Naprawdę? Zdjęcie?– Aha. Pierwszy raz od lata miałam okazję mu się przyjrzeć – dodaje mama i zerka na mnie z ukosa, unosząc brew. Jest to spojrzenie sięgające głębi duszy.– Wiem – odpowiadam, a potem wzdycham mimo woli. Kapela Adama, Shooting Star, zaczyna robić karierę, co jest świetną sprawą… w zasadzie.– Ach, sława, cóż po niej młodym – ironizuje tato, ale z uśmiechem. Wiem, że cieszy się z sukcesu Adama. Jest wręcz z niego strony gazety, aż natrafiam na najświeższe wydarzenia. Znajduję maleńką notkę o Shooting Star i jeszcze mniejsze zdjęcie czworga członków zespołu, a obok sążnisty artykuł o Bikini i wielką fotę ich frontmanki, punkrockowej diwy Brooke Vegi. Fragmencik na temat Shooting Star w zasadzie sprowadza się do informacji, że miejscowa kapela wystąpi jako support w czasie portlandzkiego odcinka krajowej trasy Bikini. Nie ma nawet wzmianki o znacznie ważniejszej dla mnie sprawie: że ubiegłego wieczoru Shooting Star okazała się prawdziwym wydarzeniem w Seattle, a jeśli wierzyć SMS-owi, którego dostałam o północy od Adama, sala była pełna.– Wybierasz się dzisiaj? – pyta tato.– Tak planowałam. Chyba że cały okręg stanie z powodu śniegu.– To już niemal zadymka – ironizuje ojciec, wskazując samotny płatek śniegu opadający na ziemię.– Mam też próbę z jakąś pianistką z college’u, którą wynalazła profesor Christie, emerytowana wykładowczyni muzyki, pod której kierunkiem pracuję od paru lat, ciągle wyszukuje nieszczęśników, z którymi mogłabym pograć.– Dzięki temu zachowasz formę, żebyś mogła pokazać tym snobom z Juilliard School, jak się to robi – się nie dostałam do Juilliard, ale przesłuchanie poszło mi naprawdę nieźle. Suity Bacha i Szostakowicza płynęły jak nigdy wcześniej; jak gdyby moje palce stały się przedłużeniem smyczka i strun. Kiedy skończyłam i stałam, zdyszana, na nogach trzęsących się od mocnego zaciskania kolan, jeden z członków komisji zaklaskał parę razy, co chyba nie zdarza się często. Wychodziłam, potykając się o własne stopy, a ten sam mężczyzna napomknął, że minęło sporo czasu, odkąd w szkole „widziano prostą dziewczynę z Oregonu”. Profesor Christie uznała to za gwarancję przyjęcia. Ja nie byłam o tym przekonana… ani też na sto procent pewna, czy tego właśnie bym chciała. Zarówno niespodziewany sukces Shooting Star, jak i przyjęcie mnie do Juilliard stworzyłyby komplikacje, a ściślej mówiąc: spiętrzyłyby te, które narosły w ciągu ostatnich paru miesięcy.– Potrzebuję więcej kawy. Ktoś jeszcze ma ochotę? – pyta mama, stając nade mną ze starożytnym zapach – aromatycznego, czarnego jak smoła, oleistego francuskiego naparu, jaki wszyscy lubimy najbardziej. Już on stawia mnie na nogi.– Ja chyba się prześpię – odpowiadam. – Wiolonczelę zostawiłam w szkole, więc i tak nie mogę poćwiczyć.– Nie będziesz ćwiczyć? Przez dwadzieścia cztery godziny? Milcz i nie krwaw, serce – żartuje mama. Chociaż z biegiem lat polubiła muzykę poważną („To jak zacząć doceniać cuchnący ser”), nie zawsze była wdzięczną słuchaczką moich niekończących się słyszę dobiegający z piętra trzask i huk – Teddy wali w perkusję. Należała do taty, który dawno temu pracował w sklepie muzycznym i grywał w słynnej w naszym miasteczku, ale nieznanej nigdzie indziej szczerzy się w uśmiechu, słysząc łomot, a ja czuję znajome ukłucie. To głupie, wiem, ale ciągle się zastanawiam, czy nie jest rozczarowany, że nie zostałam rockmanką. Naprawdę chciałam. Do czasu aż w trzeciej klasie, na lekcji muzyki, podeszłam przypadkiem do wiolonczeli – wyglądała prawie jak człowiek. Wydawało mi się, że jeśli na niej zagram, zdradzi mi jakąś tajemnicę – więc zaczęłam grać. Od tamtego dnia minęło niespełna dziesięć lat, a ja wciąż nie przestałam.– To tyle, jeśli chodzi o drzemkę! – woła mama, przekrzykując hałas.– No i co powiecie, śnieg już topnieje – zauważa tato, pykając z fajki. Podchodzę do kuchennego wyjścia i wysuwam na zewnątrz czubek nosa. Przez chmury przebił się promień słonecznego światła; niemal słyszę, jak topnieje lód. Zamykam drzwi i wracam do stołu.– Władze okręgu chyba przedobrzyły – stwierdzam.– Być może. Ale nie mogą „ododwołać” szkoły. Mleko się rozlało, a ja już wzięłam wolny dzień – mówi mama.– W rzeczy samej. Możemy jednak wykorzystać ten nieoczekiwany dar niebios i gdzieś się wybrać – proponuje tato. – Na przejażdżkę. Odwiedzić Henry’ego i i Willow to starzy kumple rodziców z czasów wspólnego grania, którzy także zdecydowali się na dziecko i postanowili zacząć się zachowywać jak dorośli. Mieszkają w wielkim starym domu na farmie. Henry projektuje coś w necie w swoim biurze (dawnej stodole), a Willow pracuje w pobliskim szpitalu. Mają malutką córeczkę – prawdę mówiąc, to ona jest prawdziwym powodem, dla którego rodzice chcą tam pojechać. Teddy właśnie skończył osiem lat, a ja mam siedemnaście, co znaczy, że czasy, gdy wydawaliśmy podobny do mleka zapach, od którego dorośli zupełnie się rozklejają, to odległa przeszłość.– W drodze powrotnej możemy zajrzeć do Szopy z Książkami – kusi mnie mama. Szopa to ogromny, zakurzony stary antykwariat. W głębi leży hałda płyt z muzyką poważną po dwadzieścia pięć centów; wygląda, jakby nikt prócz mnie ich nie kupował. Cały ich stos trzymam pod łóżkiem – kolekcją muzyki poważnej raczej nie wypada się je Adamowi, ale dopiero po pięciu miesiącach chodzenia. Sądziłam, że mnie wyśmieje. To taki wyluzowany gość z subtelnymi tatuażami, w rurkach, czarnych trampkach i zwyczajnych znoszonych punkrockowych T-shirtach. Typ faceta, który zdecydowanie nie powinien być z kimś takim jak ja. Właśnie dlatego, kiedy dwa lata temu pierwszy raz go przyłapałam, jak mi się przygląda w studiu muzycznym w szkole, byłam przekonana, że się ze mnie nabija, i zaczęłam go unikać. Tak czy inaczej mnie nie wyśmiał. Okazało się, że sam ma pod łóżkiem zakurzoną kolekcję płyt z punk rockiem.– Możemy też wpaść do babci i dziadka na wczesną kolację – wtrąca tato i już sięga po telefon. – Zdążymy wrócić i jeszcze zostanie mnóstwo czasu, żeby cię odstawić do Portland – dodaje, wystukując numer.– Wchodzę w to – z powodu przynęty w postaci Szopy z Książkami ani faktu, że Adam jest w trasie, ani tego, że moja najlepsza kumpela Kim jest zajęta uzupełnianiem szkolnej kroniki. Nawet nie dlatego, że wiolonczela została w szkole. Szczerze mówiąc, od oglądania telewizji lub drzemki wolę wyjście z rodzicami i bratem. To kolejna rzecz, którą nie należy się chwalić, a którą Adam też rozumie.– Teddy! – woła tato. – Ubieraj się. Przygoda kończy solówkę na perkusji uderzeniem w talerze. Chwilę później wpada do kuchni w kompletnym rynsztunku, jak gdyby wciągał na siebie ubranie, pędząc po stromych kręconych schodach naszego pełnego przeciągów, wiktoriańskiego domu.– School’s out for summer… – nuci.– Alice Cooper? – pyta tato. – Czy ty nie masz żadnych zasad? Śpiewaj przynajmniej Ramonesów.– School’s out forever… – zawodzi Teddy, zagłuszając protesty.– Wieczny optymista – się śmieje. Stawia na stole talerz nadwęglonych naleśników.– Jedz, się do samochodu, przerdzewiałego buicka, który był już stary, kiedy babcia podarowała nam go po narodzinach Teddy’ego. Mama i tato proponują, żebym prowadziła, ale odmawiam. Tato wślizguje się za kierownicę. Lubi prowadzić. Przez lata nie chciał zrobić prawa jazdy i upierał się, że będzie wszędzie jeździł rowerem. W czasach, kiedy grał w zespole, kumple z kapeli zasiadali za kółkiem podczas wspólnych wyjazdów w trasę, kręcąc nosem na jego pomysły. Mama nie ograniczyła się do tego. Zrzędziła, przypochlebiała się, czasami wrzeszczała, by zdał egzamin, choć tato i tak twierdził, że woli polegać na energii własnych mięśni. „W takim razie lepiej zacznij budować rower, który pomieści trzyosobową rodzinę, i to tak, żeby nie zmokła w czasie deszczu” – oznajmiła stanowczo. Na to tato wybuchał śmiechem i odpowiadał, że coś jednak mama była w ciąży z Teddym, uparła się na poważnie. „Dość” – powiedziała. I tato najwyraźniej zrozumiał, że żarty się skończyły. Przestał się spierać i zdał egzamin na prawo jazdy. Wrócił też na studia i zrobił kurs nauczycielski. Podejrzewam, że z jednym dzieckiem życie w stylu wiecznego nastolatka było okej, ale przy dwojgu należało dorosnąć. Przyszła pora sięgnąć po rano też ją włożył, a do tego cętkowaną sportową kurtkę i staroświeckie półbuty z niebarwionej skóry.– Gotowy na wielki mróz, jak widzę – rzucam.– Jestem jak urzędnik poczty – odpowiada tato, zdrapując z wozu śnieg jednym z plastikowych dinozaurów Teddy’ego, które poniewierają się po trawniku. – Ani śnieg z deszczem, ani ulewa, ani nawet centymetrowa warstwa śniegu nie zmuszą mnie, żebym się przebrał za drwala.– Hej, w mojej rodzinie byli drwale – ostrzega mama. – Proszę się nie wyśmiewać z biednych białych pracowników leśnych!– Nigdy bym się nie ośmielił – broni się tato. – Chodziło mi wyłącznie o kontrast parę razy przekręcić kluczyk w stacyjce, zanim samochód kaszlnięciem oznajmi gotowość do jazdy. Jak zwykle następuje walka o władzę nad odtwarzaczem stereo. Mama chce słuchać radia, tato woli Franka Sinatrę, Teddy – grupę SpongeBob SquarePants, a ja chcę coś klasycznego, ale jako jedyna wielbicielka muzyki poważnej w rodzinie jestem gotowa na kompromis w postaci Shooting wypracowuje konsensus.– Biorąc pod uwagę, że nie ma dzisiaj szkoły, powinniśmy posłuchać przez chwilę wiadomości, żeby się nie pogrążyć w ignorancji…– Sądzę, że poprawnie będzie „nie popaść w ignorancję” – przerywa przewraca oczami, ściska jej dłoń i odchrząkuje po belfersku.– Jak zatem mówiłem, najpierw newsy, a kiedy się skończą, stacja z muzyką poważną. Teddy, nie będziemy cię tym katować. Możesz wziąć discmana – ciągnie, odłączając przenośny odtwarzacz podpięty do samochodowego radia. – Ale w moim wozie Alice Cooper jest zabroniony. Kategorycznie! – Sięga do schowka na rękawiczki, żeby sprawdzić, co się tam znajduje. – Co powiesz na Jonathana Richmana?– Chcę SpongeBoba, jest w środku! – woła Teddy, podskakując i pokazując z kawałkami czekolady oblane syropem najwyraźniej jeszcze zwiększyły jego chorobliwe podniecenie.– Synu, ranisz mi serce – żartuje tato. Oboje z Teddym zostaliśmy wychowani na głupiutkich melodyjkach Jonathana Richmana, muzycznego ulubieńca mamy i po dokonaniu muzycznych wyborów ruszamy w drogę. Na szosie gdzieniegdzie widać łaty śniegu, ale przeważnie nawierzchnia jest jedynie mokra. Nic dziwnego, znajdujemy się przecież w Oregonie, a tutejsze trasy zawsze są wilgotne. Mama żartowała kiedyś, że prawdziwe kłopoty pojawiają się, kiedy drogi wyschną: „Kierowcy zaczynają kozaczyć, zapominają o ostrożności i jeżdżą jak wariaci. Gliniarze nie nadążają wydawać mandatów za przekroczenie szybkości”.Opieram głowę o szybę i patrzę na kalejdoskopowy żywy obraz z ciemnozielonych jodeł przysypanych śniegiem, wiotkich pasm białej mgły i ciężkich, ołowianych burzowych chmur w górze. W samochodzie jest tak ciepło, że okna ciągle parują; rysuję na szybie się kończą i przełączamy na stację klasyczną. Słyszę pierwsze takty Sonaty wiolonczelowej nr 3 Beethovena – utworu, nad którym miałam pracować dzisiejszego popołudnia. Wygląda to na jakiś kosmiczny zbieg okoliczności. Koncentruję się na nutach, wyobrażając sobie, że gram, wdzięczna za okazję do ćwiczenia; szczęśliwa, że znajduję się w ciepłym samochodzie z moją sonatą i rodziną. Zamykam oczy…Nikt by się nie spodziewał, że po czymś takim radio będzie dalej grać. A jednak…Samochód został dosłownie unicestwiony. Uderzenie czterotonowej ciężarówki sunącej z prędkością stu kilometrów na godzinę, która wbiła się w nasz wóz od strony pasażera, miało impet bomby atomowej. Wyrwało drzwi, wyrzuciło przedni fotel auta przez okno po stronie kierowcy. Wydarło podwozie, które zatrzymało się do góry kołami w poprzek szosy, i rozdarło silnik na strzępy niczym pajęczynę. Koła i kołpaki odrzuciło głęboko w las. Zapaliło szczątki zbiornika na paliwo, tak że teraz maleńkie płomienie liżą wilgotny był ogłuszający. Symfonia zgrzytów, chór trzasków, aria eksplozji i na koniec wątłe klaskanie hartowanego metalu wbijającego się w miękkie pnie drzew. Potem zrobiło się cicho, nie licząc jednego: nadal rozbrzmiewającej Sonaty wiolonczelowej nr 3 Beethovena. Samochodowe radio jakimś cudem pozostało podłączone do akumulatora i transmisja trwa bez zakłóceń w znów niepozornie spokojny lutowy sądzę, że wszystko jest okej. Przede wszystkim nadal słyszę Beethovena. Poza tym stoję w przydrożnym rowie. Spoglądam w dół – dżinsowa spódnica, kardigan i czarne buty, które włożyłam rano, wyglądają tak samo jak wtedy, kiedy wychodziłam z się na nasyp, żeby lepiej widzieć samochód. To już nawet nie samochód. To metalowy szkielet bez foteli, bez pasażerów. Czyli członkowie mojej rodziny musieli zostać z niego wyrzuceni podobnie jak ja. Otrzepuję dłonie o spódnicę i wchodzę na szosę, żeby ich dostrzegam tatę. Nawet z odległości paru metrów widzę wybrzuszenie – fajkę w kieszeni marynarki. „Tato!” – wołam, ale kiedy się zbliżam, nawierzchnia drogi staje się śliska i pokryta szarymi grudkami podobnymi do kalafiora. Od razu wiem, co to jest, ale jakimś sposobem nie potrafię tego skojarzyć z moim ojcem. Przypominają mi się zasłyszane opowieści o tornadach i pożarach, które spustoszyły jeden dom, lecz sąsiedni pozostawiły nietknięty. Fragmenty mózgu mojego ojca leżą na asfalcie. Ale fajka pozostała w lewej górnej kieszeni znajduję mamę. Na jej ciele prawie nie widać śladów krwi, lecz wargi zdążyły już zsinieć, a białka oczu są całkowicie czerwone, jak u upiora z niskobudżetowego horroru. Wydaje się kompletnie nierzeczywista. Dopiero obraz mamy wyglądającej jak zombie sprawia, że ogarnia mnie fala przerażenia.„Muszę znaleźć Teddy’ego. Gdzie on jest?”. Obracam się spanikowana jak wtedy, kiedy na dziesięć minut straciłam go z oczu w sklepie spożywczym. Byłam pewna, że został porwany. Oczywiście zaraz się okazało, że zwiedzał alejkę ze słodyczami. Kiedy go znalazłam, nie wiedziałam, czy go przytulić, czy z powrotem w stronę rowu, z którego się wygramoliłam, i widzę wystającą dłoń. „Teddy! Tu jestem! – wołam. – Podaj rękę. Wyciągnę cię!”. Kiedy jednak się zbliżam, zauważam metaliczne lśnienie srebrnej bransoletki z maleńką wiolonczelą i gitarą. Dostałam ją od Adama na siedemnaste urodziny. To MOJA bransoletka. Założyłam ją dzisiaj rano. Patrzę na swój nadgarstek. Mam ją przysuwam się bliżej i już wiem, że to nie Teddy tam leży. To ja. Krew z klatki piersiowej przesiąka przez koszulę, spódnicę i sweter, niczym farba zbiera się w kałużę na nieskalanym śniegu. Jedną nogę mam wykrzywioną, zdarta skóra i mięśnie odsłoniły białe smugi kości. Oczy są zamknięte, ciemnobrązowe włosy mokre i rude od się. To nie w porządku, to się nie może dziać naprawdę! Jesteśmy rodziną udającą się na przejażdżkę. To nie jest rzeczywiste. Musiałam zasnąć w samochodzie. „Nie! Dość. Proszę, dość. Proszę, obudź się!” – mój krzyk przecina lodowate powietrze. Jest zimno, mój oddech powinien parować. Nie paruje. Patrzę na nadgarstek – ten, który wygląda jak zawsze, bez śladu krwi – i szczypię się ze wszystkich nie wcześniej koszmary – że spadam; że gram recital wiolonczelowy, nie znając nut; że zrywam z Adamem… Zawsze jednak potrafiłam się zmusić, by otworzyć oczy, unieść głowę z poduszki, zatrzymać film grozy rozgrywający się pod zamkniętymi powiekami. Próbuję znowu. „Zbudź się! – krzyczę. – Zbudź się! Zbudźsięzbudźsięzbudźsię!”. Ale nie potrafię. Nie budzę wtedy coś słyszę. To muzyka. Nadal słyszę muzykę. Więc na tym się koncentruję. Palcuję nuty Sonaty wiolonczelowej nr 3 Beethovena, jak często robię, kiedy słucham fragmentów, nad którymi właśnie pracuję. Adam nazywa to „niewidzialną wiolonczelą”. Ciągle mnie pyta, czy któregoś dnia moglibyśmy zagrać w duecie, on na niewidzialnej gitarze, ja na wiolonczeli. „A kiedy skończymy, możemy połamać nasze niewidzialne instrumenty jak muzycy rockowi na scenie – żartuje. – Wiesz dobrze, że miałabyś ochotę”.Gram, skoncentrowana bez reszty, aż zamiera ostatnie drgnienie życia w samochodzie, a wraz z nim potem rozlegają się ja umarłam?”.Naprawdę muszę sobie zadać to pytanie.„Czy ja umarłam?”.Z początku wydawało się oczywiste, że jestem martwa. Że ta scena, kiedy stoję i patrzę, jest przejściowa – taki antrakt poprzedzający finał z jasnym światłem i życiem przelatującym przed oczami, kiedy to zostanę przeniesiona do miejsca tylko, że teraz są tu sanitariusze wraz z policją i strażą pożarną. Ktoś przykrył płachtą ojca. Jakiś strażak zamyka mamę w plastikowym worku. Słyszę, jak o niej rozmawia z drugim strażakiem, który ma na oko nie więcej niż osiemnaście lat. Ten starszy tłumaczy żółtodziobowi, że mama została prawdopodobnie trafiona pierwsza i zginęła natychmiast, co wyjaśnia brak krwi.– Nagłe zatrzymanie akcji serca – mówi. – Kiedy serce nie może pompować, krew właściwie się nie leje, tylko mogę o tym myśleć: o mamie, z której sączy się krew. Zamiast tego wyobrażam sobie, że chciałaby zginąć pierwsza, stanąć między nami i uderzeniem. Choć nie był to oczywiście jej wybór, tak by czy ja umarłam? Tę mnie, która leży na skraju drogi, z nogą zwisającą do rowu, otacza grupa mężczyzn i kobiet, desperacko obmywających moje ciało i zatykających mi czymś żyły. Leżę naga do pasa, bo sanitariusze rozdarli mi bluzkę. Jedna pierś jest odsłonięta. Zawstydzona odwracam zapalili flary i pokazują kierowcom nadjeżdżającym z obu stron, żeby zawrócili, bo droga zamknięta. Uprzejmie podpowiadają inne trasy; boczne drogi, które zaprowadzą podróżnych tam, dokąd chcą w samochodach z pewnością mają swoje sprawy, ale wielu nie zawraca. Wysiadają z wozów, obejmując się ramionami dla ochrony przed zimnem. Oglądają scenę wypadku. Potem odwracają wzrok, niektórzy płaczą, jedna kobieta wymiotuje w paprocie na skraju drogi. I mimo że nie wiedzą, kim jesteśmy ani co się stało, modlą się za nas. Czuję również z tego powodu myślę, że umarłam. Poza tym moje ciało wydaje się zupełnie zdrętwiałe, a przecież wystarczy na mnie spojrzeć – na nogę odartą ze skóry i ciała do gołej kości – by stwierdzić, że powinnam wić się z bólu. Do tego nawet nie płaczę, chociaż WIEM, że zaledwie przed chwilą coś niewyobrażalnego stało się z moją rodziną. Jesteśmy jak Humpty Dumpty2: wszyscy królewscy konni i dworzanie złożyć nas w całość nie są w rozmyślam o tym wszystkim, kiedy opatrująca mnie ruda i piegowata sanitariuszka krzyczy:– Ósemka według skali śpiączki Glasgow. Intubujemy!Razem z sanitariuszem z wystającą szczęką wsuwają mi do gardła rurkę, przyczepiają do niej worek z gumową gruszką i zaczynają pompować.– Za ile może być helikopter?– Dziesięć minut – odpowiada mężczyzna. – Dwadzieścia, żeby wrócić do miasta.– Musimy ją tam dowieźć w piętnaście, choćbyś miał gnać jak sam co myśli sanitariusz. Że w niczym mi to nie pomoże, i muszę się z nim zgodzić. Ale nic nie mówi. Zaciska tylko szczęki. Pakują mnie do karetki; ruda wsiada ze mną z tyłu. Jedną ręką naciska worek, drugą poprawia kroplówkę i przyrządy kontrolne. Potem przygładza lok na moim czole.– Zostań z nami – prosi.* * *Z pierwszym recitalem wystąpiłam w wieku dziesięciu lat. Już od dwóch lat grałam wtedy na wiolonczeli. Z początku tylko w szkole, na zajęciach z muzyki. To był szczęśliwy przypadek, że w ogóle mieli instrument; wiolonczele są bardzo drogie i delikatne. Jakiś stary profesor literatury z uniwersytetu zapisał w testamencie naszej szkole swojego hamburga. Instrument głównie kurzył się w kącie. Większość dzieciaków chciała się uczyć grać na gitarze albo na oznajmiłam mamie i tacie, że zamierzam zostać wiolonczelistką, oboje wybuchnęli śmiechem. Potem przepraszali, twierdząc, że rozbawiło ich wyobrażenie mojej drobnej osoby z ogromnym instrumentem między patykowatymi nogami. Gdy zrozumieli, że mówię poważnie, natychmiast opanowali chichoty i zrobili zaciekawione reakcja rodziców nadal mnie bolała – z powodów, o których nigdy im nie wspomniałam i których chybaby nie zrozumieli, nawet gdybym je wyjawiła. Tato żartował czasem, że w szpitalu, gdzie się urodziłam, musieli przypadkowo zamienić niemowlaki, bo w niczym nie przypominam reszty rodziny. Wszyscy są blondynami o jasnej cerze, a ja z brązowymi włosami i ciemnymi oczami wyglądam jak ich przeciwieństwo. Kiedy podrosłam, szpitalny żart nabrał nowych znaczeń, których tato nie mógł przewidzieć. Czasem naprawdę się czułam, jakbym pochodziła z innego plemienia. Nie byłam podobna do towarzyskiego, ironicznego ojca ani stanowczej mamy. A to, że zamiast uczyć się grać na gitarze elektrycznej, wybrałam wiolonczelę, tylko postawiło kropkę nad „i”.W naszej rodzinie samo granie jest mimo wszystko ważniejsze od rodzaju muzyki, jaki się preferuje, więc kiedy po paru miesiącach stało się jasne, że moja miłość do wiolonczeli nie była przelotnym zauroczeniem, rodzice wypożyczyli instrument, żebym mogła ćwiczyć w domu. Banalne gamy i triady zmieniły się w pierwsze podejścia do Panie Janie, te z czasem ustąpiły miejsca najprostszym etiudom, aż w końcu przymierzyłam się do suit Bacha. W gimnazjum nie mieliśmy zajęć muzycznych z prawdziwego zdarzenia, więc mama znalazła mi korepetytora, studenta college’u, który przychodził raz w tygodniu. W ciągu kilku lat uzbierała się spora grupa studentów, którzy najpierw mnie uczyli, a gdy ich przewyższyłam umiejętnościami, grywali razem ze było do dziewiątej klasy, kiedy tato, który znał profesor Christie z czasów pracy w sklepie muzycznym, poprosił ją o udzielanie mi prywatnych lekcji. Zgodziła się posłuchać, jak gram, nie oczekując wiele i chcąc tylko – jak mi później powiedziała – oddać przysługę tacie. Rodzice przysłuchiwali się z dołu, jak w swoim pokoju na piętrze ćwiczę sonatę Vivaldiego. Gdy zeszłam na dół na kolację, profesor oznajmiła, że zajmie się szkoleniem pierwszy recital odbył się jednak kilka lat wcześniej, zanim ją poznałam. Było to w miasteczku, w sali, której akustyka zupełnie nie nadawała się do wykonywania muzyki klasycznej bez wzmacniacza i gdzie zwykle występowały lokalne zespoły. Grałam solo wiolonczelowe z Tańca cukrowej wróżki za kulisami i przysłuchując się, jak inne dzieciaki rzępolą na skrzypcach i bębnią w fortepian, o mało nie stchórzyłam. Wybiegłam wejściem dla artystów i skuliłam się na werandzie, oddychając szybko i skrywając twarz w dłoniach. Moja nauczycielka, kolejna studentka, wpadła w panikę i wysłała za mną oddział mnie tato. Było to w początkowej fazie jego metamorfozy z luzaka w sztywniaka, więc miał na sobie klasyczny garnitur, a do tego nabijany ćwiekami skórzany pas i czarne trzewiki.– Wszystko okej, Mio Oj-Oj-Oj? – zapytał, siadając obok na głową, zbyt zawstydzona, by odpowiedzieć.– O co chodzi?– Nie mogę tego zrobić – krzaczastą brew i spojrzał na mnie badawczo szaroniebieskimi oczyma. Poczułam się jak przedstawiciel jakiegoś tajemniczego, nieznanego gatunku, któremu tato się przygląda, próbując go zidentyfikować. Całe życie grywał w różnych zespołach. Na pewno NIGDY nie przeżywał czegoś tak obciachowego jak trema.– Ha, to byłby wstyd – odpowiedział. – Bo mam dla ciebie pierwszorzędny prezent z okazji występu. Dużo lepszy niż kwiaty.– Daj go komuś innemu. Nie wyjdę tam. Nie jestem taka jak ty, mama ani nawet brat skończył wtedy pół roku, już dla wszystkich stało się jasne, że ma barwniejszą osobowość i więcej werwy niż ja. I oczywiście był blondynem z niebieskimi oczami. Nawet gdyby nim nie był, urodził się w kameralnej izbie porodowej, a nie w szpitalu, więc nie istniało ryzyko, że go przypadkiem zamienili.– To prawda – dumał tato. – Kiedy Teddy dawał swój pierwszy koncert na harfie, był zimny jak śledź. Prawdziwy mały się przez łzy. Objął mnie łagodnie.– Wiesz, kiedyś przed występami dostawałem okropnej na tatę, który zawsze wydawał mi się pewny siebie jak nikt na świecie.– Tylko tak głową.– Nie, wcale nie. To był istny koszmar. A przecież grałem na perkusji, siedziałem na samym tyle. Nikt nawet na mnie nie patrzył.– I co zrobiłeś? – zapytałam.– Upił się – wtrąciła mama, wysuwając głowę zza drzwi. Miała czarną winylową minispódniczkę, czerwony podkoszulek bez rękawów oraz Teddy’ego w nosidełku, zaślinionego i szczęśliwego. – Parę piw przed wyjściem na scenę. Tobie tego nie polecam.– Mama chyba ma rację – przytaknął tato. – Opieka społeczna krzywo patrzy na pijane dziesięciolatki. Poza tym, to było straszne, jak upuściłem pałeczki i zwymiotowałem na scenę. Gdybyś ty upuściła smyczek i cuchnęła jak gorzelnia, uznano by to za wielki nietakt. Ci twoi goście od muzyki poważnej to straszne już się śmiałam. Nadal się bałam, ale dodawała mi otuchy myśl, że być może trema to cecha, którą odziedziczyłam po tacie; że jednak nie jestem znajdą.– A jeśli wszystko zepsuję? Jeśli wypadnę okropnie?– Mam dla ciebie nowinę, Mio. Na scenie pojawi się niejedno okropieństwo, więc nie będziesz się wyróżniać – powiedziała mama. Tato jęknął na potwierdzenie.– Ale serio, jak sobie poradzić z trzęsawką?Tato wciąż się uśmiechał, ale widziałam, że spoważniał, bo zaczął mówić wolniej.– Nie można sobie poradzić. Trzeba przez to przebrnąć. I po prostu robić wyszłam na scenę. Nie byłam olśniewająca w tym utworze. Nie okryłam się sławą, nie dostałam owacji na stojąco, ale też nie spartaczyłam wszystkiego. A po występie dostałam swój prezent. Leżał na fotelu pasażera i wyglądał równie ludzko jak wiolonczela, która przyciągnęła moją uwagę dwa lata wcześniej. Ta nie była wypożyczona. Była karetka dojeżdża do najbliższego szpitala – nie tego w naszym miasteczku, ale w niewielkiej lokalnej przychodni przypominającej raczej dom starców niż ośrodek medyczny – sanitariusze pośpiesznie wtaczają mnie do środka.– Zdaje się, że mamy zapadnięte płuco. Dren do opłucnej i jedźcie dalej jak najszybciej! – woła miła ruda sanitariuszka, przekazując mnie zespołowi pielęgniarek i lekarzy.– Gdzie reszta? – pyta brodaty facet w szpitalnym stroju.– Drugi kierowca ma lekki wstrząs mózgu, opatrzony na miejscu wypadku. Rodzice martwi w chwili przybycia. Chłopiec, około siedmiu lat, jedzie zaraz za powietrze w długim westchnieniu, jakbym przez ostatnie dwadzieścia minut wstrzymywała oddech. Kiedy zobaczyłam siebie w rowie, nie byłam już w stanie szukać Teddy’ego. Gdyby spotkało go to, co mamę i tatę, i mnie… Nie chciałam nawet o tym myśleć. Teddy jednak mnie do niewielkiej sali z jaskrawymi światłami. Jakiś lekarz maluje z boku moją klatkę piersiową czymś pomarańczowym, a potem wbija cienką plastikową rurkę. Jego kolega świeci mi latarką w oko.– Brak reakcji – mówi do pielęgniarki. – Helikopter jest na miejscu. Zabierzcie ją na urazówkę. Natychmiast!W pośpiechu przetaczają mnie z oddziału ratunkowego do windy. Muszę biec, żeby im dotrzymać kroku. Na chwilę przed zamknięciem drzwi spostrzegam Willow. Dziwne. Mieliśmy odwiedzić ją, Henry’ego i małą u nich w domu. Została wezwana z powodu śniegu? Z naszego powodu? Pędzi szpitalnym korytarzem, jej skupiona twarz przypomina maskę. Pewnie nawet jeszcze nie wie, że chodzi o nas. Może próbowała dzwonić, zostawiła wiadomość na komórce mamy, przepraszając, że z powodu nagłego wypadku nie będzie w domu podczas naszej otwiera się wprost na dach. Pośrodku wielkiego czerwonego kręgu czeka helikopter, łopaty ze świstem przecinają wcześniej nie leciałam śmigłowcem. Moja najlepsza przyjaciółka Kim – tak. Poleciała na wycieczkę ponad Górą Świętej Heleny ze swoim wujkiem, sławnym fotografem z „National Geographic”.– Właśnie siedział i opowiadał o florze wulkanicznej, kiedy zwymiotowałam mu prosto na kolana – relacjonowała mi Kim następnego dnia w szkole. Nadal była lekko zielona wskutek tamtego pisze kronikę klasową i chciałaby zostać fotografem. Wuj zabrał ją na tę wyprawę, żeby jej zrobić przyjemność, wesprzeć wschodzący talent.– Trochę wymiocin poleciało na jego aparaty – lamentowała. – Teraz już nigdy nie zostanę fotografem.– Fotograf może się specjalizować w wielu dziedzinach – pocieszałam. – Nie musisz koniecznie latać się roześmiała.– Całe szczęście. Bo nigdy więcej do niego nie wsiądę… I ty też nie próbuj!Chciałabym jej powiedzieć, że czasem nie ma się helikoptera są otwarte; ładują do niego wózek ze mną oraz wszystkimi rurkami i przewodami. Wdrapuję się w ślad za nim. Sanitariusz sadowi się tuż obok mnie, naciskając rytmicznie plastikową gruszkę, która najwyraźniej oddycha za mnie. Kiedy tylko odrywamy się od ziemi, rozumiem, dlaczego Kim dostała mdłości. Helikopter nie przypomina samolotu: szybko i gładko sunącego pocisku. Podobny jest raczej do hokejowego krążka odbijanego po niebie. W górę i w dół, z boku na bok. Nie mam pojęcia, jak ci ludzie dają radę się mną zajmować, odczytywać wydruki z małego komputera i pilotować maszynę, rozmawiając przez słuchawki; jak mogą robić to wszystko w śmigłowcu miotającym się na wszystkie wpada w dziurę powietrzną i zgodnie z wszelkim prawdopodobieństwem powinno mi się zrobić niedobrze. A jednak nie czuję nic – przynajmniej ta „ja”, która obserwuje wszystko z boku. Jak się wydaje, „ja” leżąca na wózku też nie czuje niczego. I znowu muszę się zastanowić, czy nie umarłam, ale mówię sobie, że nie. Nie załadowaliby mnie do helikoptera, nie przewozili nad bujnymi lasami, gdybym była myślę też, że gdybym nie żyła, mama i tato już by po mnie zegar na tablicy rozdzielczej – 10:37. Zastanawiam się, co się teraz dzieje na ziemi. Czy Willow dowiedziała się, kto ucierpiał w wypadku? Czy ktoś zadzwonił do dziadków? Mieszkają w sąsiednim miasteczku, bardzo się cieszyłam na wspólną kolację. Dziadek łowi, a potem wędzi łososie i ostrygi; pewnie jedlibyśmy je z ciężkim, piwnym chlebem razowym babci. Potem babcia zabrałaby Teddy’ego do miasteczka, a konkretnie do wielkich kontenerów na makulaturę, w których pozwoliłaby mu nurkować w poszukiwaniu gazet. Ostatnio dostał kręćka na punkcie starych numerów „Reader’s Digest”. Uwielbia wycinać z nich żarty rysunkowe i robić o Kim. Dzisiaj nie ma szkoły. Jutro raczej tam nie dotrę. Kim pewnie pomyśli, że nie przyszłam, bo słuchałam do późna Adama i Shooting Star w Jestem niemal pewna, że właśnie tam mnie zabierają. Pilot helikoptera ciągle rozmawia z pierwszym oddziałem urazowym. Przez okno widzę majaczący w oddali wierzchołek Góry Hood. To oznacza, że Portland jest Adam już tam dotarł? Wczoraj wieczorem grał w Seattle. Po występie jest zawsze naładowany adrenaliną, a jazda samochodem pozwala mu się odprężyć. Zwykle kumple z kapeli z radością pozwalają mu prowadzić, sami tymczasem drzemią. Jeśli jest już w Portland, pewnie wciąż śpi. Czy kiedy się obudzi, pójdzie na kawę na Hawthorne Boulevard? A może posiedzi z książką w Ogrodzie Japońskim? Tak właśnie robiliśmy, kiedy byliśmy tam ostatnim razem, tylko wtedy było cieplej. Wiem, że dzisiaj po południu zespół ma próbę dźwięku. Potem Adam wyjdzie przed dom i będzie na mnie czekał. Z początku pomyśli, że się spóźniam. Skąd miałby wiedzieć, że w rzeczywistości przybyłam za wcześnie? Że przyleciałam do Portland rano, zanim stopniał śnieg?* * *– Słyszałaś kiedyś o tym kolesiu, co się nazywa Yo-Yo Ma? – zapytał się to wiosną, to był mój drugi rok w liceum, a on chodził do trzeciej klasy. Od kilku miesięcy obserwował, jak ćwiczę w skrzydle muzycznym. Nasza państwowa szkoła była z tych postępowych, o których ciągle piszą w krajowych gazetach z powodu rozszerzonego programu zajęć artystycznych. I rzeczywiście, często dostawaliśmy dni wolne na malowanie w studiu albo próby muzyczne. Ja spędzałam je w dźwiękoszczelnych pokoikach. Adam również często tam zaglądał i grał na gitarze. Nie elektrycznej, jak w kapeli. Grywał zwykłe akustyczne oczami.– Każdy słyszał o Yo-Yo zęby. Pierwszy raz zauważyłam, że ma niesymetryczny uśmiech, jeden kącik ust unosił się wyżej. Kciukiem ozdobionym obrączką wskazał szkolny dziedziniec.– Nie wierzę, że znalazłabyś tam pięciu ludzi, którzy o nim słyszeli. A przy okazji, co to w ogóle za nazwisko? Koleś pochodzi z getta czy co? Yo Mama!– Jest pokręcił głową i się roześmiał.– Znam masę Chińczyków. Mają nazwiska w rodzaju Wei Chin albo Lee coś tam. Nie Yo-Yo Ma.– Nie znieważaj mistrza – skarciłam go. Ale zaraz mimo woli wybuchnęłam śmiechem. Dopiero po ładnych paru miesiącach uwierzyłam, że Adam się ze mnie nie wyśmiewa; od tej pory zaczęliśmy odbywać krótkie pogawędki na zainteresowanie zbijało mnie z tropu. Nie dlatego, że należał do najpopularniejszych gości w szkole. Choć nie zapowiadał się ani na wybitnego sportowca, ani na człowieka sukcesu, to jednak był w porządku. Grywał w kapeli z ludźmi z miejskiego college’u. Miał swój rockowy styl – zamiast podróbek Urban Outfitters nosił ciuchy wyszukane w sklepach z odzieżą używaną i na garażowych wyprzedażach. Wydawał się naprawdę szczęśliwy, kiedy w szkolnej stołówce siedział z nosem w książce. Nie musiał udawać, że czyta, bo nigdy nie był sam. Wszędzie otaczała go gromadka przyjaciół i rzesza również nie byłam odludkiem. Miałam kumpele i najlepszą przyjaciółkę, z którymi jadałam lunch. I masę dobrych znajomych na obozach muzycznych, dokąd jeździłam w wakacje. Ludzie generalnie mnie lubili, ale też nie znali mnie naprawdę. Na lekcjach się nie odzywałam. Rzadko zgłaszałam się do odpowiedzi, nie pyskowałam nauczycielom. Ciągle byłam zajęta; masę czasu zajmowały mi próby, gra w kwartecie smyczkowym i nauka teorii w lokalnym college’u. Rówieśnicy odnosili się do mnie życzliwie, ale traktowali trochę jak dorosłą. Jeszcze jedna nauczycielka. A z nauczycielkami się nie flirtuje.– Co ty na to, gdybym powiedział, że mam bilety na mistrza? – zapytał Adam z błyskiem w oku.– Cicho bądź. Wcale nie masz – burknęłam i pchnęłam go trochę za że się zatacza na szklaną ścianę. Potem się otrzepał.– Mam. W Sznyclu w Portland.– To się nazywa Sala Arlene Schnitzer. Siedziba orkiestry symfonicznej.– Właśnie tam. Mam bilety. Dwa. Zainteresowana?– Mówisz serio? Jasne! Strasznie chciałam iść, ale kosztowały chyba z osiemdziesiąt dolców sztuka! Zaraz, jak je zdobyłeś?– Rodzice dostali od znajomego, ale są zajęci. Drobiazg – odpowiedział szybko. – W każdym razie koncert jest w piątek wieczorem. Jeśli chcesz, podskoczę po ciebie o wpół do szóstej po południu i pojedziemy do Portland razem.– Okej – odparłam, jakby to była najzwyklejsza rzecz pod w piątek po południu dygotałam bardziej niż ostatniej zimy, kiedy przez pomyłkę, wkuwając do egzaminów końcowych, wypiłam cały dzbanek kawy gęstej jak denerwowałam się z powodu Adama. Do tej pory czułam się w jego towarzystwie w miarę swobodnie. Powodem była niepewność. Co to właściwie jest? Randka? Przyjacielska przysługa? Akt miłosierdzia? Nie znosiłam stąpać po niepewnym gruncie niemal tak bardzo, jak brnąć przez nieznaną część symfonii. Dlatego tak dużo ćwiczyłam: żeby jak najszybciej znaleźć się na znajomym terenie i stojąc na nim, dopracowywać się chyba z sześć razy. Teddy, który chodził wtedy do przedszkola, siedział w mojej sypialni i ściągał z półek komiksy o Calvinie i Hobbsie, udając, że czyta. Zaśmiewał się do łez, a ja nie byłam pewna, czy przyczyną są figle Calvina, czy moje wsunęła głowę do pokoju, by ocenić moje postępy.– To tylko facet, Mio – rzuciła, widząc, jaka jestem rozdygotana.– Wiem, ale to pierwszy gość, z którym być może wychodzę na randkę – jęknęłam. – I nie wiem, czy się ubrać jak na randkę, czy jak na koncert… Czy miejscowi w ogóle stroją się na takie wyjścia? A może powinnam wystąpić całkiem zwyczajnie, na wypadek gdyby to jednak NIE BYŁA randka?– Po prostu włóż coś, w czym się dobrze czujesz – podsunęła mama. – W ten sposób zawsze będziesz miałam cienia wątpliwości, że ona na moim miejscu poszłaby na całość. Na starych zdjęciach z tatą wyglądała jak skrzyżowanie femme fatale z lat trzydziestych i dziewczyny z gangu motocyklowego: fryzura na chochlika, wielkie niebieskie oczy podkreślone kohlem3, a cała chuda jak tyczka postać nieodmiennie spowita w jakiś oryginalny ciuch, na przykład staroświecką koronkową koszulkę na ramiączkach i obcisłe skórzane Szkoda, że nie jestem równie odważna. Ostatecznie wybrałam długą czarną spódnicę i kasztanowy sweter z krótkimi rękawami. Zwyczajnie i prosto. Mój znak firmowy, jak się zjawił się Adam – w garniturze z błyszczącego sztucznego jedwabiu i w zamszowych creepersach na platformach (zestawienie, które wzbudziło wielki podziw taty) – uświadomiłam sobie, że to naprawdę JEST randka. Oczywiście, mógł się wystroić z okazji koncertu, a garnitur z lat sześćdziesiątych stanowiłby jedynie wariację na temat formalnego stroju, podskórnie jednak czułam, że chodzi o coś więcej. Wyglądał na spiętego, kiedy ściskał dłoń mojemu ojcu i chwalił się, że ma stare płyty jego zespołu.– Świetnie się nadają na podstawki pod filiżanki, radzę spróbować – zakpił wyglądał na zaskoczonego; pewnie nieczęsto spotykał rodziców bardziej sarkastycznych od własnych dzieci.– Nie szalejcie za bardzo, dzieciaki! W zadymie po ostatnim koncercie Yo-Yo Ma parę osób zostało poważnie rannych! – zawołała mama, kiedy szliśmy przez trawnik.– Masz strasznie fajnych rodziców – skomentował Adam, otwierając mi drzwi wozu.– Wiem – drodze do Portland gawędziliśmy uprzejmie. Adam puszczał mi kawałki swoich ulubionych kapel: szwedzkiego popowego tria, które brzmiało trochę monotonnie, a potem jakiejś ambitnej islandzkiej grupy, naprawdę świetnej. Trochę się zgubiliśmy w centrum i dotarliśmy na salę koncertową parę minut przed miejsc na najwyższym balkonie widzieliśmy wszystko doskonale, choć na występ Yo-Yo Ma nie idzie się dla widoków. Dźwięk był niesamowity; gość umiał sprawić, że wiolonczela brzmiała w jednej chwili jak płacząca kobieta, a w następnej jak roześmiane dziecko. Słuchając go, zawsze sobie przypominam, czemu wybrałam właśnie ten instrument – ma w sobie coś niezwykle ludzkiego i pełnego rozpoczęciu koncertu kątem oka spojrzałam na Adama. Nie wyglądał na udręczonego, ale ciągle zerkał do programu, pewnie odliczając czas do przerwy. Zmartwiłam się, że się nudzi, lecz po chwili muzyka zupełnie mnie pochłonęła i zapomniałam o naraz, gdy Yo-Yo Ma zagrał Le Grand Tango Astora Piazzolli, Adam wziął mnie za rękę. W innej sytuacji wypadłoby to pretensjonalnie – obmacywanie z nudów. On jednak nie patrzył na mnie. Oczy miał zamknięte i kołysał się nieznacznie na fotelu. Też dał się ponieść muzyce. Ścisnęłam jego dłoń i siedzieliśmy tak do końca poszliśmy na kawę i pączki, spacerowaliśmy nad rzeką. Mżyło, więc zdjął marynarkę i zarzucił mi na ramiona.– Wcale nie dostałeś biletów od znajomego rodziców, prawda? – że się roześmieje albo podniesie ręce w geście ironicznego poddania, jak robił, kiedy brakowało mu argumentów w dyskusji. Adam jednak spojrzał mi prosto w oczy, tak że widziałam zmieszane w jego tęczówkach zielenie, brązy i szarości. Pokręcił głową.– To były napiwki za rozwożenie pizzy przez dwa tygodnie – się. Słyszałam plusk fal w dole.– Czemu? – spytałam. – Czemu ja?– Nigdy nie widziałem, żeby kogoś tak bardzo pochłaniała muzyka. Dlatego lubię patrzeć, jak ćwiczysz. Robi ci się wtedy śliczna fałdka, o tutaj – powiedział, dotykając mojego czoła tuż nad nosem. – Mam obsesję na punkcie muzyki, ale nawet ja nie daję się tak ponieść jak ty.– No to co? Traktujesz mnie jak rodzaj eksperymentu towarzyskiego? – To miał być żart, ale zabrzmiał gorzko.– Nie, nie jesteś eksperymentem – odpowiedział. Głos miał schrypnięty, gorąca uderzyła mi do głowy; poczułam, jak się czerwienię. Wbiłam spojrzenie w buty. Wiedziałam, że Adam na mnie patrzy, i byłam pewna – jeśli podniosę wzrok, spróbuje mnie pocałować. Zdziwiło mnie, jak bardzo tego pragnę; uświadomiłam sobie, że myślałam o tym wiele razy, aż utrwaliłam w pamięci kształt jego ust; wyobrażałam sobie, jak przesuwam palcem po zagłębieniu i spojrzałam na niego. Adam to się rzeczy jest ze mną nie w mam zapadnięte płuco. Pękniętą śledzionę. Krwawienie wewnętrzne nieznanego pochodzenia. I najważniejsze – uraz mózgu. Mam też połamane żebra. Rany na nogach, wymagające przeszczepów skóry, i na twarzy, z powodu których będzie potrzebna operacja plastyczna – ale, jak skomentował chirurg, tylko jeśli będę miała tej chwili na oddziale chirurgicznym lekarze muszą mi usunąć śledzionę, wstawić kolejną rurkę, by odprowadzała płyn z zapadniętego płuca, i zatkać to coś, co powoduje krwawienie. Dla mózgu niewiele potrafią zrobić.– Po prostu czekamy i zobaczymy – mówi jeden z nich, oglądając wydruk z tomografu. – Tymczasem zadzwońcie do banku krwi. Potrzeba nam dwóch jednostek zero minus, a dwie kolejne niech trzymają w minus. Moja grupa krwi. Nie miałam pojęcia. Jakoś nigdy wcześniej nie musiałam o tym myśleć. Nie leżałam w szpitalu, jeśli nie liczyć jedynego razu, kiedy pojechałam na ostry dyżur, bo rozcięłam kostkę szkłem. Nawet nie trzeba było szyć, zrobili mi tylko zastrzyk na sali operacyjnej debatują, jaką puścić muzykę – zupełnie jak my w samochodzie dzisiaj rano. Jeden życzy sobie jazz. Drugi rocka. Pani anestezjolog stojąca przy mojej głowie prosi o klasykę. Kibicuję jej i mam wrażenie, że to pomogło, bo ktoś nastawia CD z Wagnerem – chociaż pompatyczny Cwał Walkirii to raczej nie jest to, o co mi chodziło. Liczyłam na lżejszy utwór. Powiedzmy, Cztery pory operacyjna jest niewielka i zatłoczona, pełna oślepiająco jasnych świateł obnażających nieporządek. Zupełnie nie przypomina tych w filmach, które – niczym nieskazitelne sale koncertowe – mogą pomieścić nie tylko śpiewaczkę operową, ale i widownię. Podłogę, choć jest wypastowana na błysk, pokrywają rysy i rdzawe smugi; biorę je za stare plamy jest wszędzie, lecz nie robi to na lekarzach najmniejszego wrażenia. Wśród jej potoków kroją, szyją i odsysają, zupełnie jakby zmywali naczynia w mydlinach. Równocześnie pompują mi do żył wciąż nowe ilości który chciał słuchać rocka, okropnie się poci. Jedna z pielęgniarek musi co jakiś czas ocierać mu twarz gazą trzymaną w szczypcach. W pewnym momencie pot przesiąka przez maskę i lekarz musi ją ma delikatne palce. Siedzi przy mojej głowie, nie spuszczając oka ze wskaźników życiowych i korygując podawane mi ilości płynów, gazów i leków. Najwyraźniej wykonuje dobrą robotę, bo nic nie czuję, chociaż lekarze szarpią moje ciało. To brutalna i brudna praca; w niczym nie przypomina gry Operacja, w którą bawiliśmy się w dzieciństwie – trzeba było uważać, by nie dotknąć skóry podczas wyjmowania kości, bo odzywał się w roztargnieniu gładzi moje skronie dłońmi w lateksowych rękawiczkach. Tak samo robiła mama, kiedy leżałam z grypą albo migreną tak silną, że wyobrażałam sobie, jak rozcinam żyłę w skroni, by złagodzić z Wagnerem przesłuchano już dwa razy. Lekarze decydują – pora na zmianę. Wygrywa jazz. Wszyscy zakładają, że ponieważ gram muzykę poważną, jestem też fanką jazzu. Nic podobnego. Ale tato tak. Uwielbia szczególnie dzikie, późne kawałki Coltrane’a. Mawia, że jazz to punk dla staruszków. I to chyba wyjaśnia wszystko, bo punku też nie ciągnie się w nieskończoność. Jestem wyczerpana. Nie wiem, jak lekarzom starcza sił, żeby kontynuować. Nie ruszają się z miejsca, ale wydaje się to trudniejsze niż bieg w odpływam. A potem zaczynam rozmyślać nad stanem, w jakim się znajduję. Skoro nie jestem martwa – elektrokardiograf ciągle popiskuje, więc zakładam, że żyję – i nie znajduję się we własnym ciele, to czy mogę gdzieś iść? Czy jestem duchem? Czy mogłabym śmignąć na plażę na Hawajach? Zajrzeć do Carnegie Hall w Nowym Jorku? Odwiedzić Teddy’ego?W ramach eksperymentu poruszam nosem jak Samantha z filmu Czarownica. Nic się nie dzieje. Pstrykam palcami. Stukam piętami. Ciągle tu spróbować czegoś prostszego. Podchodzę do ściany, wyobrażając sobie, że przeniknę przez nią i wyjdę po drugiej stronie. Tymczasem jedynie się z nią salę energicznie wchodzi pielęgniarka z workiem krwi; zanim drzwi się za nią zamkną, wyślizguję się na zewnątrz. Znajduję się na korytarzu. Wokół krząta się mnóstwo lekarzy i pielęgniarek w błękitnych i zielonych strojach szpitalnych. Jakaś kobieta w niebieskim przezroczystym czepku jak pod prysznic i z kroplówką podłączoną do ręki, leżąca na noszach na kółkach, woła „Williamie, Williamie!”. Idę dalej. Widzę ciąg sal operacyjnych pełnych śpiących pacjentów. Jeśli chorzy w tych salach znajdują się w stanie zbliżonym do mojego, czemu nie mogę zobaczyć, jak opuszczają ciała? Czy wszyscy snują się tutaj tak jak ja? Naprawdę bym chciała spotkać kogoś w tej samej sytuacji. Mam więcej pytań, na przykład: czym dokładnie jest ten stan i jak się z niego wydostać? Jak wrócić do własnego ciała? Czy powinnam czekać, aż zbudzą mnie lekarze? Wokół nie ma jednak nikogo podobnego do mnie. Może wykombinowali, jak zwiać na za kolejną pielęgniarką przez automatyczne podwójne drzwi i trafiam do niewielkiej poczekalni. Są tu moi terkocze jak nakręcona – do dziadka, a może po prostu do siebie. W ten sposób nie pozwala, by emocje wzięły nad nią górę. Widziałam to już wcześniej, gdy dziadek dostał zawału serca. Jest ubrana w kalosze i ogrodniczy fartuch pobrudzony ziemią. Pewnie pracowała w szklarni, kiedy się dowiedziała, co się z nami stało. Włosy ma krótkie, skręcone i siwe; dziadek twierdzi, że nosi tę trwałą od lat siedemdziesiątych. „Tak jest łatwiej – odpowiada babcia. – Bez czesania, bez kłopotu”. Cała babcia. Żadnych fanaberii. Wydaje się tak stuprocentowo praktyczna, że nikt by jej nie posądził o fascynację aniołami. W pokoju do szycia, w specjalnej porcelanowej chatce, trzyma całą kolekcję aniołów z ceramiki, włóczki, dmuchanego szkła i kto wie czego jeszcze. Nie tylko zbiera anioły, lecz także w nie wierzy. Uważa, że są wszędzie. Kiedyś para nurów założyła gniazdo na stawie w lesie za domem. Babcia była przekonana, że to jej nieżyjący od dawna rodzice przybyli, by nad nią razem, gdy siedzieliśmy na ganku, zauważyłam jakiegoś czerwonawego ptaka.– Czy to krzyżodziób? – pokręciła głową.– Moja siostra Gloria zmieniła się w krzyżodzioba – odparła, mając na myśli niedawno zmarłą cioteczną babkę Glo, z którą nigdy nie była w dobrych stosunkach. – Na pewno by się tutaj nie siedzi ze wzrokiem utkwionym w fusy na dnie styropianowego kubka i obłamuje krawędź; białe kuleczki sypią mu się na kolana. Widzę, że to paskudna lura, wyglądająca, jakby ją zaparzyli w 1997 roku i od tamtej pory tylko odgrzewali. Mimo to chętnie bym się jej dziadkiem, tatą i Teddym widać wyraźnie podobieństwo, chociaż faliste blond włosy dziadka posiwiały, a on sam jest tęższy nie tylko od chudego jak patyk Teddy’ego, lecz także od taty, który swoje muskuły zawdzięcza popołudniowym ćwiczeniom ze sztangą w Klubie Y. Wszyscy trzej mają takie same przejrzyste, szaroniebieskie oczy o barwie oceanu w pochmurny dlatego tak trudno znieść mi teraz widok dziadka.* * *Juilliard School to był pomysł babci. Pochodzi z Massachusetts, ale w 1955 roku przeniosła się do Oregonu, zupełnie sama. Teraz nie byłoby to nic wielkiego, ale, jak sądzę, pięćdziesiąt parę lat temu musiało bulwersować, że dwudziestodwuletnia niezamężna kobieta robi coś podobnego. Babcia twierdzi, że pociągały ją dzikie, otwarte przestrzenie, a trudno znaleźć dziksze miejsce niż bezkresne lasy i urwiste wybrzeża Oregonu. Znalazła pracę jako sekretarka w Służbie Leśnej. Dziadek był tam zatrudniony jako latem wyjeżdżamy do Massachusetts, do domku myśliwskiego w zachodniej części stanu, opanowanego na tydzień przez liczną rodzinę babci. Spotykam się wtedy z kuzynami w drugiej linii, ciotecznymi babkami i wujami, których imiona ledwie potrafię spamiętać. W Oregonie mamy masę krewnych, ale jedynie ze strony ubiegłym roku zabrałam w głuszę wiolonczelę, żeby ćwiczyć przed zbliżającym się koncertem muzyki kameralnej. W samolocie było wiele wolnych miejsc, więc stewardesa pozwoliła mi – jak prawdziwej profesjonalistce – umieścić instrument na sąsiednim fotelu. Teddy uznał to za bardzo zabawne i całą drogę próbował karmić wiolonczelę wieczoru dałam krótki koncert w największym pokoju, mając za publiczność krewnych i trofea wiszące na ścianach. Wtedy właśnie ktoś napomknął o Juilliard, a babcia dała się porwać tej początku pomysł wydawał się oderwany od rzeczywistości. Pobliski uniwersytet ma całkiem niezły program muzyczny, a w odległości paru godzin jazdy samochodem znajdowało się konserwatorium w Seattle dla naprawdę ambitnych. Juilliard School leżała na drugim końcu kraju. I była droga. Mamę i tatę pomysł zaintrygował, ale widziałam, że żadne z nich w głębi duszy nie chce mnie puścić do Nowego Jorku ani zadłużać się po to, żebym w odległej przyszłości została wiolonczelistką drugorzędnej orkiestry w jakiejś prowincjonalnej dziurze. Nie mieli pojęcia, czy jestem wystarczająco dobra. Prawdę mówiąc, ja też nie. Profesor Christie nazywała mnie jedną z najbardziej obiecujących studentek, z jakimi miała do czynienia, ale nigdy nie wspominała o Juilliard School. Ta szkoła była dla wirtuozów i wydawało się arogancją sądzić, że któryś z jej wykładowców poświęci mi więcej niż jedno jednak po powrocie do domu jeszcze jakiś znajomy, niezaangażowany i pochodzący ze Wschodniego Wybrzeża, uznał mnie za godną Juilliard, pomysł na dobre zagnieździł się w głowie babci. Postanowiła porozmawiać z profesor Christie, która ogromnie się do niego więc podanie, zebrałam listy polecające i wysłałam nagranie. Adamowi nie wspomniałam o niczym. „Nie ma sensu się chwalić, skoro jest mało prawdopodobne, bym dostała się choćby na przesłuchanie” – przekonywałam siebie. Już wtedy jednak wiedziałam, że to kłamstwo. W głębi duszy czułam, że nawet ubieganie się o przyjęcie to rodzaj zdrady. Juilliard School jest w Nowym Jorku, Adam – chodzi już do liceum. Adam jest ode mnie o rok starszy, więc kiedy kończyłam czwartą klasę, on zaczął studia na miejskim uniwersytecie. Uczęszczał tylko na wybrane zajęcia, bo zespół zyskiwał coraz większą popularność. Podpisali kontrakt na płytę z wytwórnią w Seattle i ciągle jeździli na koncerty. Dlatego dopiero wtedy, gdy otrzymałam kremową kopertę z wytłoczonym logo The Juilliard School oraz zaproszenie na przesłuchanie, wyznałam Adamowi, że ubiegałam się o przyjęcie. Wyjaśniłam, jak wielu chętnych nie dociera do tego etapu. Początkowo wyglądał na trochę oszołomionego, jakby nie do końca mi wierzył. Potem uśmiechnął się ze smutkiem.– Yo Mama niech lepiej uważa – mruknął.*Przesłuchania odbywały się w San Francisco. Tacie wypadła ważna narada w szkole i nie mógł się wyrwać, a mama właśnie zaczęła pracę w biurze turystycznym, więc to babcia zaproponowała, że będzie mi towarzyszyć. „Zrobimy sobie babski weekend. Wpadniemy na podwieczorek do hotelu Fairmont. Obejrzymy sklepy przy Union Square. Przepłyniemy się promem do Alcatraz. Jak turystki”.Tydzień przed planowanym wyjazdem potknęła się jednak o korzeń drzewa i skręciła kostkę. Musiała nosić na nodze ciężkie usztywnienie i unikać chodzenia. Wybuchła lekka panika. Powiedziałam, że mogę jechać sama… Wezmę samochód albo pojadę pociągiem i wrócę prosto do dziadek uparł się, że mnie odwiezie. Wybraliśmy się jego pikapem. Dygotałam ze zdenerwowania i ciągle dotykałam talizmanu: patyczka od lodów, który Teddy wręczył mi przed wyjazdem na szczęście. „Złam rękę” – trasie słuchaliśmy muzyki poważnej albo wiadomości dla rolników, jeśli udało się złapać stację. Poza tym podróż upływała w milczeniu. Była to bardzo uspokajająca cisza, która mnie odprężyła. Poczułam z dziadkiem nawet bliższą więź, niż mogłaby mi dać szczera zarezerwowała nam pokoje w hoteliku pełnym bibelotów. Zabawnie było oglądać dziadka w roboczych butach i kraciastej flanelowej koszuli pośród koronkowych serwetek i potpourri, on jednak wszystko znosił z było wyczerpujące. Miałam zagrać pięć utworów: koncert Szostakowicza, dwie suity Bacha, całe Pezzo capriccioso Czajkowskiego (co zdawało się niemal niemożliwością) oraz fragment muzyki do filmu Misja – ciekawy, lecz ryzykowny wybór, bo wykonywał ją także Yo-Yo Ma i wiedziałam, że wszyscy będą mnie porównywać. Wyszłam na uginających się nogach, mokra od potu. Nagły przypływ endorfin w połączeniu w ogromną ulgą sprawiły, że czułam się jak pijana.– Przejdziemy się po mieście? – zapytał dziadek i uśmiechnął się niespodziewanie.– Jasne!Zrobiliśmy wszystko, co obiecywała mi babcia: dziadek zabrał mnie na podwieczorek i zakupy; co prawda na kolację, zamiast w jedno z eleganckich miejsc na Fisherman’s Wharf, gdzie mieliśmy rezerwację, wybraliśmy się do Chinatown, poszukaliśmy restauracji, przed którą stała najdłuższa kolejka, i tam odwiózł mnie pod dom i mocno przytulił. Zwykle wymieniał z ludźmi tylko uścisk dłoni, w naprawdę szczególnych okolicznościach mógł poklepać po ramieniu. Objął mnie silnie i wiedziałam, że w ten sposób daje do zrozumienia, że świetnie się bawił.– Ja też, dziadku – przed chwilą zostałam przewieziona z sali pooperacyjnej na oddział intensywnej opieki medycznej, czyli OIOM. To pomieszczenie w kształcie podkowy z sześcioma łóżkami i zastępem pielęgniarek, które krzątają się bez przerwy, czytając wydruki płynące z zamontowanych przy łóżkach komputerów rejestrujących nasze funkcje życiowe. Pośrodku sali ustawiono kolejne komputery i wielkie biurko, za którym siedzi jeszcze jedna pod opieką pielęgniarza i pielęgniarki oraz niekończącej się procesji lekarzy. Pielęgniarz to milczący mężczyzna o ziemistej cerze, z blond włosami i wąsem, nie budzi mojej sympatii. Pielęgniarka ma skórę tak czarną, że wydaje się niebieskawa, i mówi ze śpiewnym akcentem. Nazywa mnie „kochaniem” i nieustannie poprawia okrycie, chociaż nie wydaje się, bym je do mnie tyle rurek, że nie potrafię ich nawet zliczyć: ta w gardle oddycha za mnie; ta w nosie opróżnia żołądek; ta w żyle nawilża; ta w pęcherzu robi za mnie siusiu; kilka na piersi rejestruje pracę serca; kolejna na palcu zapisuje puls. Respirator, który tłoczy mi tlen do płuc, ma rytm kojący jak metronom4: wdech, wydech, wdech, lekarzami, pielęgniarkami i pracownicą socjalną nikt do mnie nie zaglądał. Ta ostatnia rozmawia z babcią i dziadkiem zniżonym, pełnym współczucia głosem. Tłumaczy, że mój stan jest „poważny”. Niezupełnie rozumiem, co to znaczy. W telewizji pacjenci są zawsze w stanie krytycznym albo stabilnym. „Poważny” nie brzmi dobrze. „Powaga” kojarzy się z grobem, do którego się trafia, kiedy na tym świecie sprawy poszły źle.– Gdybym tylko mogła coś zrobić – wzdycha babcia. – Czuję się taka bezużyteczna, kiedy tu siedzę i czekam.– Zaraz sprawdzę, czy można panią do niej zaprowadzić – obiecuje pracownica socjalna. Ma mocno kręcone siwe włosy, plamę z kawy na bluzce i życzliwą twarz.– Wciąż jest na środkach uspokajających po operacji i znajduje się pod respiratorem, który pomaga jej oddychać, póki jej ciało nie dojdzie do siebie po wypadku. Ale nawet pacjentom w śpiączce dobrze robi, kiedy słyszą głosy chrząka w odpowiedzi.– Zna pani kogoś, do kogo by można zadzwonić? – pyta kobieta. – Krewnych, którzy zgodziliby się z panią posiedzieć? Rozumiem, że to ciężka próba, ale im pani będzie silniejsza, tym bardziej pomoże się na dźwięk swojego imienia. To rozdzierające przypomnienie, że o mnie mowa. Babcia wylicza najróżniejsze osoby, które właśnie w tej chwili tu jadą – ciotki, wujów. Ani słowem nie wspomina o jego jednego naprawdę chciałabym zobaczyć. Gdybym wiedziała, gdzie jest, spróbowałabym się do niego dostać. Ciekawe, w jaki sposób się dowie, co mnie spotkało. Babcia i dziadek nie mają jego numeru telefonu. Nie noszą ze sobą komórek, więc on nie może do nich zadzwonić. I nie wiem nawet, skąd by się miał tego domyślić. Ci, którzy w normalnych okolicznościach daliby mu znać, że spotkało mnie coś złego, nie mogą już nic nad nieruchomym kształtem, który jest mną, oplecionym rurkami, podłączonym do piszczącej maszynerii. Skórę mam szarą. Oczy zaklejone taśmą. Chciałabym, żeby ktoś ją zerwał. Wygląda, jakby mnie swędziało. Ta miła pielęgniarka podchodzi bliżej. Nosi strój szpitalny w lizaki, chociaż to nie oddział pediatryczny. „Jak leci, kochanie?” – pyta, jakbyśmy wpadły na siebie przypadkiem w sklepie spożywczym.* * *Z Adamem na początku wcale nie układało się gładko, ale ja chyba wierzyłam, że miłość wszystko zwycięża. A kiedy odwiózł mnie do domu po koncercie Yo-Yo Ma, oboje byliśmy świadomi, że zaczynamy się w sobie zakochiwać. Sądziłam, że największe wyzwanie to dotarcie do tego etapu. W książkach i filmach opowieść kończy się zwykle w chwili, kiedy dwójka zakochanych wymienia czuły pocałunek. To, że odtąd żyli długo i szczęśliwie, uważa się za rzecz naszym wypadku wyglądało to trochę inaczej. Okazało się, że pochodzenie z dwóch różnych krańców społecznego uniwersum ma swoje wady. Nadal widywaliśmy się w skrzydle muzycznym, ale były to spotkania platoniczne, jak gdyby żadne nie chciało majstrować przy czymś, co nieźle funkcjonuje. Poza szkołą, kiedy przesiadywaliśmy razem w stołówce albo uczyliśmy się na dziedzińcu w słoneczny dzień, coś wydawało się nie tak. Nie czuliśmy się swobodnie. Rozmowa brzmiała sztucznie. Jedno zaczynało coś mówić i w tym samym momencie drugie wpadało mu w słowo.– Mów dalej – zachęcałam.– Nie, ty powiedz – wycofywał się sprawiały mi przykrość. Chciałam z nimi skończyć, odnaleźć blask tamtego wieczoru po koncercie, tylko nie wiedziałam, jak to zaprosił mnie na występ swojej kapeli. To okazało się jeszcze gorsze niż szkoła. Jeśli w otoczeniu własnej rodziny czułam się jak ryba wyjęta z wody, to w kręgu znajomych Adama miałam wrażenie, że jestem rybą na Marsie. Zawsze otaczali go fantastyczni, pełni energii ludzie, śliczne dziewczyny z mnóstwem kolczyków i farbowanymi włosami, zadufani w sobie kolesie, ożywiający się, gdy zaczynał z nimi rockerską gadkę. Nie potrafiłam udawać fanki. I kompletnie się nie znałam na rockerskiej gadce. Jako muzyk i jednocześnie córka swojego ojca powinnam rozumieć ten język, ale tak nie było – przypominało to trochę sytuację ludzi mówiących po mandaryńsku, którzy łapią piąte przez dziesiąte z dialektu kantońskiego, bo w rzeczywistości oba dialekty znacznie się różnią, chociaż nie-Chińczykom się zdaje, że wszyscy Chińczycy potrafią się ze sobą się bywać na koncertach kapeli Adama. Nie chodziło o zazdrość ani o to, że nie odpowiadała mi tego rodzaju muzyka. Uwielbiałam patrzyć, jak Adam gra. Kiedy stał na scenie, zdawało się, że gitara zmienia się w jego piątą kończynę, naturalne przedłużenie ciała. A gdy spocony wychodził po występie, krople na jego twarzy wydawały się tak czyste, że w głębi duszy kusiło mnie, by go polizać po policzku. Nigdy tego jednak nie oblegali go fani, wycofywałam się. Adam próbował mnie zatrzymać, obejmował w pasie ramieniem, lecz wywijałam się i uciekałam w cień.– Już mnie nie lubisz? – przyciął mi po którymś występie. Żartował, ale w jego bezceremonialnym pytaniu słyszałam urazę.– Nie wiem, czy powinnam przychodzić na twoje koncerty – odparłam.– Czemu? – spytał. Tym razem nie próbował ukryć zawodu.– Mam wrażenie, że przeze mnie nie możesz w pełni cieszyć się sławą. Nie chcę ci tego że wcale mu nie przeszkadzam, ale widziałam, że to nie do końca zerwalibyśmy ze sobą dość szybko, gdyby nie moi bliscy. W tym domu, z moją rodziną, poczuł się u siebie. Chodziliśmy ze sobą od miesiąca, gdy przyprowadziłam go na pierwszy rodzinny obiad. Siedział w kuchni z tatą, prowadząc rockerską gadkę. Przysłuchiwałam się i nadal nie rozumiałam połowy z tego, o czym mówili, ale nie czułam się wykluczona jak podczas występów.– Grasz w kosza? – spytał chodzi o oglądanie sportu, był fanem baseballu, ale kiedy przyszło do grania, zdecydowanie wolał kosza.– Jasne – odparł Adam. – To znaczy, nie jestem szczególnie dobry…– Nie musisz być dobry; wystarczy, że będziesz grał z poświęceniem. Co powiesz na szybki mecz? To odpowiednie buty – dodał, patrząc na trampki Adama. Obejrzał się na mnie. – Nie masz nic przeciwko?– Skądże – odparłam z uśmiechem. – Poćwiczę przez ten na boisko przy pobliskiej podstawówce. Wrócili po trzech kwadransach. Adam lśnił od potu i wyglądał na lekko oszołomionego.– Co się stało? Staruszek dał ci wycisk?Najpierw pokręcił, ale zaraz pokiwał głową.– W sumie tak. Ale nie o to chodzi. Pszczoła użądliła mnie w dłoń. Twój tato złapał mnie za rękę i wyssał głową. Nauczył się tej sztuczki od babci i inaczej niż w wypadku ukąszeń grzechotników, z pszczołami to naprawdę działa. Ponieważ żądło i jad zostają usunięte, czuje się tylko lekkie uśmiechnął się speszony. Nachylił się i szepnął mi do ucha:– To trochę dołujące, że jestem w bardziej intymnych stosunkach z twoim ojcem niż z się, ale w pewnym sensie miał rację. W ciągu tych paru tygodni chodzenia ze sobą ograniczaliśmy się do pocałunków. Nie dlatego, że byłam cnotką. Byłam dziewicą, ale z całą pewnością nie zamierzałam nią pozostać. A Adam z pewnością wcześniej miał już kogoś. Chodziło raczej o to, że nasze pocałunki, podobnie jak rozmowy, krępowała ta sama bolesna uprzejmość.– Chyba musimy coś z tym zrobić – brwi pytająco. W odpowiedzi oblałam się rumieńcem. Przez cały obiad szczerzyliśmy się do siebie, słuchając Teddy’ego paplającego o kościach dinozaurów, które podobno wykopał w ogródku tego popołudnia. Tato przyrządził słynną pieczeń w soli – moją ulubioną potrawę – ale nie miałam apetytu. Przesuwałam jedzenie na talerzu w nadziei, że nikt nie zauważy. I cały czas rosło we mnie podniecenie. Przypominało mi to kamerton, którego używam do strojenia wiolonczeli. Kiedy się go uderzy, wibruje dźwiękiem A – drgania narastają, aż w końcu cały pokój rozbrzmiewa alikwotami5. To właśnie działo się ze mną przy obiedzie pod wpływem uśmiechu posiłku Adam szybko obejrzał skamieniałe znaleziska Teddy’ego, a potem poszliśmy na górę i zamknęliśmy drzwi. Kim nie wolno siedzieć samej w pokoju z chłopakami – nie żeby miała kiedyś okazję. Moi rodzice nigdy nie wspominali o żadnych zasadach w tej kwestii, wydawało mi się jednak, że wiedzą, co dzieje się między mną i Adamem. Chociaż tatę bawi rola OJCA, KTÓRY WIE NAJLEPIEJ, oboje z mamą głęboko wierzą w położył się na łóżku i założył ręce pod głowę. Śmiała mu się cała twarz – oczy, nos, usta.– Zagraj na mnie – zaproponował.– Co?– Chcę, żebyś na mnie zagrała jak na że to nie ma sensu, ale po chwili dotarło do mnie, że ma, i to wielki. Wyjęłam z szafy zapasowy smyczek.– Zdejmij koszulę – poleciłam drżącym Chociaż szczupły, był świetnie zbudowany. Mogłabym przez bite dwadzieścia minut gapić się na rzeźbę jego piersi. On jednak chciał, żebym była bliżej. I JA chciałam być na łóżku, tak by mieć przed sobą jego długie, wyciągnięte ciało. Drżącą dłonią odłożyłam smyczek. Sięgnęłam lewą ręką i pogładziłam Adama po głowie, jakby to była główka wiolonczeli. Uśmiechnął się znowu i zamknął oczy. Odprężyłam się odrobinę. Musnęłam jego uszy, jakby były kołkami, na które nawija się struny, a potem połaskotałam go żartobliwie, aż cicho zachichotał. Ułożyłam dwa palce na jego szyi. Następnie wzięłam głęboki oddech dla dodania sobie odwagi i sięgnęłam do piersi. Przesunęłam dłońmi w dół i w górę przez całą długość torsu, wyczuwając ścięgna przy zakończeniach mięśni, i przypisałam każdemu z nich jedną strunę – A, G, C, D. Końcami palców prześledziłam kolejno ich przebieg. Adam spoważniał, jakby się na czymś po smyczek i przeciągnęłam nim w poprzek na wysokości bioder Adama, gdzie – jak sobie wyobraziłam – znajdowałby się podstawek wiolonczeli. Zagrałam z początku delikatnie, potem z większą siłą i energią, w miarę jak melodia rozbrzmiewająca teraz w mojej głowie nabierała mocy. Adam leżał zupełnie nieruchomo, z jego ust wydobywały się ciche westchnienia. Spojrzałam na smyczek, na swoje ręce, na twarz Adama i poczułam ogarniającą mnie falę miłości i pożądania oraz nieznanego dotąd poczucia siły. Nie miałam pojęcia, że ja mogłabym wywołać u kogoś takie skończyłam, Adam wstał i pocałował mnie długo, namiętnie. „Moja kolej” – rzucił. Podniósł mnie z łóżka i na początek zdjął mi przez głowę sweter i zsunął trochę dżinsy. Potem usiadł na łóżku i ułożył mnie sobie na kolanach. Z początku tylko mnie trzymał. Z zamkniętymi oczyma próbowałam poczuć jego wzrok na swoim ciele, kiedy na mnie patrzył jak nikt zaczął parę akordów tuż poniżej ramion, co łaskotało i pobudziło mnie do śmiechu. Delikatnie musnął mnie dłońmi, przesuwając w dół. Przestałam chichotać. Wrażenie, że jestem kamertonem, nasiliło się – wibracje narastały z każdym dotknięciem chwili zmienił styl na hiszpański, kiedy potrąca się struny czubkami palców. Traktował górną połowę mojego ciała jak gryf, pieszcząc włosy, twarz, szyję. Muskał moje piersi i brzuch, ale czułam, że jego dotyk rozchodzi się po całym moim ciele. Grał coraz energiczniej; kamerton oszalał, pulsował od wibracji, aż całe moje ciało zaczęło śpiewać i nie mogłam złapać tchu. A kiedy poczułam, że nie wytrzymam tego ani chwili dłużej, wir wrażeń osiągnął oszałamiające crescendo6 i każdy mój nerw oczy, rozkoszując się ciepłą falą spokoju, rozlewającą się po ciele. Wybuchnęłam śmiechem. Adam też. Całowaliśmy się aż do czasu, kiedy musiał wracać do go do samochodu, chciałam powiedzieć, że go kocham. Ale wydawało się to banalne po tym, co właśnie zrobiliśmy. Powstrzymałam się więc i powiedziałam to następnego dnia. „Co za ulga. Bałem się, że zależy ci tylko na seksie” – zażartował z tamtej pory w naszym związku nadal zdarzały się problemy, lecz przesadna uprzejmość do nich nie należała. Odpowiedzi Ostatnio dlugo szukalem aby obejrzec ten film, ale znalazlem ciekawa strone z filmami, podaje link: [LINK] vapind odpowiedział(a) o 12:35 moge Ci polecic strone na ktorej sa filmy :) wejdz na Sprawdź na stronka, bo mają wszystkie nowości :) filbote odpowiedział(a) o 12:39 Ostatnio dlugo szukalem aby obejrzec ten film, ale znalazlem ciekawa strone z filmami, podaje link: measport odpowiedział(a) o 14:18 Ogladalem ostatnio z dziewczyna pod tym linkiem , polecam [LINK] Hania580 odpowiedział(a) o 14:15 Polecam strone, duża baza filmów od koloru do wyboru, podaje link: ki­ Uważasz, że ktoś się myli? lub

zostań jeśli kochasz za darmo