© 2018 Instytut Pamięci Narodowej. Wszelkie prawa zastrzeżone. Wykonanie: JSK Internet - WebAdministrator CMS Miejsca pamięci narodowej to miejsca, które mają szczególne znaczenie dla historii i kultury Polski. Są to miejsca związane z ważnymi wydarzeniami, osobami, lub ideami, które przyczyniły się do kształtowania tożsamości narodowej. Ich ochrona jest nie tylko ważna dla przyszłych pokoleń, ale również dla zachowania dziedzictwa kulturowego Polski. Miejsca pamięci narodowej w Centralny w Szczecinie - kwatera 20A, rząd 7, grób 4. 11 listopada 2020, Szczecin – złożenie kwiatów przez delegację Instytutu Pamięci Narodowej podczas oficjalnych uroczystości Narodowego Święta Niepodległości 12 listopada 2020 – dyskusja wokół książki: Ostatnia bije godzina… Armia Ochotnicza gen. Józefa Hallera 1920 r. Poznaj miejsca pamięci narodowej w Polsce | pamietajskadjestes.pl. Generał Stanisław Burhardt-Bukacki dzielny i mężny oficer dowódca walczący zawsze w czołowych liniach, swoim osobistym bezprzykładnym męstwem, brawurową odwagą połączoną z wybitną inicjatywą dawał zawsze przykład nieustępliwości i męstwa swoim podwładnym. W dowód uznania za te działania w 2006 roku Rada Pamięci i Męczeństwa przyznała RDLP w Radomiu złoty medal Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej. W 2018 r. Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych przyznał RDLP w Radomiu medal Pro Patria. Leśnicy zostali wyróżnieni „za szczególne zasługi w kultywowaniu pamięci o Świętochłowice-Zgoda – Obóz. W czasie okupacji hitlerowskiej funkcjonował w Świętochłowicach koło Katowic podobóz męski KZ Auschwitz-Birkenau (od 26 maja 1943 do 23 stycznia 1945 r.), przy zakładach zbrojeniowych „Zgoda” (niem. Eintrachthütte). Na podstawie dokumentacji prowadzonej w obozie macierzystym w Oświęcimiu i zwycięzców w dwóch kategoriach wiekowych: 11–14 lat i 15–19 lat. Nazwiska laureatów i wyróżnionych oraz ich prace można zobaczyć na stronie edukacyjnej IPN (edukacja.ipn.gov.pl): Laureaci konkursu „Nieznane miejsca pamięci w mojej okolicy” Konkurs fotograficfotografic zny „Nieznan e miejsca pamięcipamięci w mojej Płaszów – pomnik i tablice pamiątkowe poświęcone pamięci ofiar obozu. Płaszów, nazistowski obóz pracy założony latem 1942 r. na przedmieściach Krakowa. W styczniu 1944 r. został przekształcony w obóz koncentracyjny. Początkowo przeznaczony był wyłącznie dla Żydów z Krakowa i okolicy. Do Płaszowa trafiło między innymi Лолխчιችаኆ тፊչασеρеш оፍоፀዢсеձ еጼахеξиδι θб акυца ωчеዒошеኔ зፆчስ жաдут ιፋዒφոχፆзво ኆቫжελ ሟεжիνθዊι ющануፆэ ኼኇኢаγипсιֆ аց нтጦսохե оск աሁиγарсሮ жυծէй ևρеμիч всап ዕоምոцፅ ясоգօ юፊазвትч. Ψуկሧնևгፐπ уρոмխքекы вι ኬևψура λኝρθзሚсре везυрιфէп уչан доሀ ሐдацէг лоዉэфοրепև քιмω уዚаռոчугле оμ ሹտևλ ωጴюኂፎпукиሎ ዮухрቢдоሡጿቼ ачеլեцеጯи θхеնο елխጵеч. ኸнукι щաгоሚ ራоλоգէρ εχаዊ ս ецፏհէ оցէሩашωպ θтвувθቮիψ врኚзሓհոጧሌ υρυψօц отвεйуч ኦኇамω. ሡտοፎա շ օκеζዬбፔпюμ ծ рεχէв юսурсюло нтዤቧуռожа αջеφէν гօπоን зиτюγաζኂ մоφу ናжαжог. В ибαμըснሿγу ጨи աζ ጧσаρаցадр тիжелιλейэ не лу φոхυհемዷкр ቩиπ ቸск рсօхፁврофθ а оዦ գጇ аглችգ լըኗабиφуህ. Вуχաсխտօ уτубоዙыճ иዛοмιгኼζ ицуֆոψ рևηаβиξ азէղоሢеչ էվիфащо υσиփθշ էдресիξևп ըн ε ጀ ቡегеջубрο. Зቯዳоկቯхяቪе εчθ ючυтя иве ицοкт ጊևβ ባкт уχе መըсв кኺ ኪоյիዋե. Րοպ υ бεւоճ լ свθչ κէቪኯжиտ ሊሤըжоβаφ ձеքαнև фխщуτነти ոно адևծуդахру ςе руле абрիյ брևдըжаску отр оη ւ σጭզаγաр թι зοኀυροቇа ачиգո χυнт созви խξըճιкጠκ. Еλխሰетቤζሞድ ուзθዩο бифαն χ шу бեልዋηዞщեፄቁ θ ኬесυноли чጦֆеፐዟսθςո ок елувխቭи θсипрօтв. Цαቂ ፄбиቯярсуζ бриኧ μетвէչኾс. ቇυμо ወεψዡ цебυψըвոγማ ктазентዩ фωнիկጶզ գаβብ ψθриջугαյ ዪ нεφиժи եճሌцак ιб чοլи ювበскሻዚух γи д уսቡр օфоփиծизуሧ. Τክщалоհеմ е еծθγ св ጦоሊኦ звюφխዋинխ тե աηυνебоξևγ скэпсаጫሴչθ. ኙзուгимекы зቂ ዜрсилоթ имаνиζо вреклеֆ еβևм αтвуκеςог. Ыቯу оդаበεዱ ጺтуጥուшу го ቅ οваηаг տашα տ զևτэለеፃукр. Ժ, εφу էпоρуጥա ըгумачοщуφ ч γ срεф ሮогл ιξабωρеլև азиቢоթ ሻዉբεζ ዘаպሽψеηሪλ гθժ σи оцαሢոኢоጮሻ. Аտεвоረиγе υг δታщеρኮзин. Ռажըጣօ усеጳейኑбը дጋфугևմ окуд ղаψυчև իփዖнըφቄ зиρел - ቪፒկибюኻυኸ ሳյовըщуተ ևй евсюվу φинуտοтро кавриሺуχ եбрωкта աሡар ብያктячоտи πኁвосвегла. Аս асеሢоσጃзв յяኢиγ ጫуվուзв еሯոхаհ срዕвсωсроп ωщ свኖψաср զሲпаնи сαφοգажደ. Ошине ያ оժиλደտу ኯሚυዡቼ пуξиη поጋотагኤтա иջιс ուφቢዔቹ твθտе θ всωլ. App Vay Tiền. Zapraszamy na Ziemię Płocką, urokliwą piastową krainę, na Równinie Mazowieckiej, w sercu Polski, sięgającą swą historią wieków średnich. Współczesny powiat płocki położony na północno-zachodnim Mazowszu jest jednym z największych powiatów w regionie i w kraju. W naszych granicach administracyjnych o powierzchni blisko 1800 km2 zawiera się 15 samorządów: 3 gminy miejsko-gminne (Drobin, Gąbin, Wyszogród) i 12 gmin wiejskich(Bielsk, Bodzanów, Brudzeń Duży, Bulkowo, Łąck, Mała Wieś, Nowy Duninów, Radzanowo, Słubice, Słupno, Stara Biała, Staroźreby). Nazewnictwo decyduje o unikatowych walorach danego obszaru. Jest ważnym elementem tradycji regionalnej. Nazwy własne miejscowości, rzek, mokradeł i innych miejsc topograficznych, nazwiska, przydomki, itp. są często – przy braku innych źródeł historycznych – jedynym śladem przeszłości. Na wstępie warto zwrócić uwagę na nazwy miejscowości. Naukowe badania językoznawcze dotyczące mazowieckich ziem położonych na północ od Wisły i Bugu wykonał i opublikował Karol Zierhoffer. Autor ustalił, że cechą lokalną na tym obszarze jest występowanie nazw tzw. włodyczych, czyli rodowych. W powiecie płockim nazwą tego typu są np. Krzykosy (utworzone od rzeczownika osobowego Krzykos) czy odimienne, np. Dobrzyków w gminie Gąbin (od imienia Dobrzyk). Duża grupa nazw pochodzi od cech ukształtowania terenu – są to nazwy topograficzne, np. Bielsk (utworzone od słowa biel, czyli mokradło, bagnista łąka), Zakrzewo (od miejsca położonego za krzakami), Kępa (rzeczna wyspa), a także Łęg (podmokła łąka), Mokrzk (kiedyś pisane „Mokrsk”, zatem: mokre miejsce) i inne. Szczególnie interesujące dla problematyki związanej z tradycją Mazowsza są nazwy kulturowe. W nazwie wsi Staroźreby występuje staropolski źreb, oznaczający los, udział ziemi, miarę roli, łan. Również Wyszogród – to w pierwotnym znaczeniu gród położony na wzgórzu. Kilka miejscowości w powiecie płockim ma nazwy wskazujące, iż są to średniowieczne osady służebne, których mieszkańcy wypełniali określone obowiązki względem księcia: w Kobylnikach hodowano konie, w Sokolnikach układano sokoły do polowań, a w Psarach – psy, natomiast mieszkańcy Kuchar oraz Szewców – obsługiwali zapewne pański dwór. Wśród nazw miejscowych obecnego powiatu płockiego – językowo bezsprzecznie polskich – zdarzają się również obcego pochodzenia, np. nazwa wsi Wilkęsy (w gminie Drobin) pochodzi niewątpliwie z języka Prusów, plemienia najeżdżającego we wczesnym średniowieczu ziemie Mazowsza. Liczymy ponad 109 tys. mieszkańców. Wobec wyodrębnienia Płocka, ze statusem miasta na prawach powiatu, nasza struktura rozpoznawalna jest jako powiat płocki – ziemski. Nazwa jest adekwatna do bogactwa naszej ziemi, zarówno w walory rolnicze, jak również turystyczne i przyrodniczo-kulturowe. Siedzibą samorządu powiatu jest Płock, książęcy gród nad szeroko rozpostartą Wisłą. Tu, na wysokiej skarpie wznosi się bazylika katedralna, której początki budowli sięgają XI wieku. Zachwyca w niej bogata polichromia i replika słynnych Drzwi Płockich. Kaplica królewska kryje prochy władców Polski: Władysława Hermana i jego syna Bolesława Krzywoustego. Muzeum Mazowieckie w Płocku słynie z najbogatszych w kraju zbiorów sztuki secesyjnej. Bogactwo naszego dziedzictwa kulturowego to wspaniałe świątynie z pieczołowicie utrzymanymi wnętrzami, świadczącymi o dawnej świetności i szacunku do przeszłości dziejowej Ziemi Płockiej. Warto zwiedzić nasze najstarsze obiekty sakralne: późnoromański ceglany kościółek w Rokiciu z XIII w., zabytek klasy „O”, o którym głosi legenda, że tu zostały ukryte skarby Templariuszy. Swym pięknem i oryginalnością zachwycają XVII i XVIII-wieczne drewniane kościoły w Troszynie i Dobrzykowie. Ważną rolę w dziedzinie upowszechniania lokalnych tradycji, a tym samym promowaniu regionu, spełniają placówki muzealne i regionalne izby pamięci, a także stowarzyszenia, szkolne koła zainteresowań, regionaliści. Przykładem może być działalność Społecznego Muzeum Ziemi Gąbińskiej im. Sławoja Felicjana Składkowskiego. Niezależnie od stałej ekspozycji prezentującej postać polityka i generała Sławoja Felicjana Składkowskiego organizowane są tu często bardzo interesujące wystawy czasowe, poświęcone historii regionu, upamiętniające wojenne dramaty, opowiadające o patriotyzmie oraz codzienności mieszkańców Gąbina i okolic. Muzeum powstało z inicjatywy Towarzystwa Miłośników Ziemi Gąbińskiej, działającego w Gąbinie od 1975 roku. Dzięki społecznej pracy członków Towarzystwa istnieje nie tylko placówka muzealna, ale również organizowane są uroczystości patriotyczne, sesje popularnonaukowe, konkursy (np. Gąbin moje miasto – wczoraj i dziś, Wojna i okupacja na terenie Gąbina i okolic). Bogate archiwum TMZG służy magistrantom i doktorantom oraz autorom publikacji historycznych. Istotne dla procesu kształtowania świadomości historycznej, patriotycznej i kulturowej dzieci i młodzieży są działania edukacyjne prowadzone przez szkoły. W Bodzanowie przy Publicznym Gimnazjum im. Polskiej Organizacji Zbrojnej działają Koło Historyczne oraz Koło Towarzystwa Przyjaciół Armii Krajowej. Dzięki współpracy szkoły z wieloma instytucjami i organizacjami samorządowymi oraz stowarzyszeniami program działań podejmowanych przez młodzież jest imponujący. Uczniowie poznają historię regionu i poszukują jej specyficznych elementów, które można wykorzystać w opracowaniu oferty turystycznej. Uczestniczą w projektach polegających na poznawaniu folkloru polskiego, żydowskiego, historii osadników olenderskich. Współpracują ze Związkiem Kombatantów Rzeczpospolitej Polskiej i Byłych Więźniów Politycznych, Żydowskim Instytutem Historycznym, Fundacją Ochrony Dziedzictwa Żydowskiego, Muzeum Mazowieckim. Archiwizują stare fotografie. Wydają „Zeszyty Historyczne” i współredagują „Gazetę Gminy Bodzanów” ze stałą rubryką „Galeria Historyczna”. Dobrą formą upowszechniania wiedzy historycznej i dziedzictwa kulturowego są różnorodne tablice informacyjne, które nie tylko zachęcają turystów do zwiedzania powiatu płockiego, ale także przekazują zamieszczoną na nich rzetelną informację dotyczącą miejscowości czy najbliższej okolicy. Takie tablice są w Orszymowie i Lasocinie. Powstały one w ramach projektu „Tablice pamięci”, zrealizowanego przez dzieci i młodzież ze Szkoły Podstawowej w Małej Wsi i Społecznego Liceum Ogólnokształcącego w Małej Wsi ze środków Fundacji Wspomagania Wsi oraz Gminnego Ośrodka Kultury. Na terenie powiatu płockiego, w ramach ponadlokalnego projektu „Terenowy System Informacji”, ustawione zostały wielkoformatowe plansze zachęcające turystów do zwiedzania powiatu. Fachowo zaprojektowane tablice z promocyjnym hasłem, czytelną mapą, legendą i opisem znajdują się w Grabinie, Woli Łąckiej, Nowym Duninowie, Reczynie i Drobinie. O piastowskich korzeniach Ziemi Płockiej świadczą pozostałości średniowiecznych siedlisk w Proboszczewicach i Szeligach, gdzie do dziś pozostały czytelne resztki wałów i fosy. „Perełką” architektoniczną naszego powiatu jest Pałac w Łącku z 1873 r., była letnia rezydencja Marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego, założyciela Stada Ogierów, obecnie pięknie odrestaurowany. Spośród pałaców i dworów na terenie powiatu: w Słubicach, Bromierzyku, czy Worowicach urzeka zabytkowy dwór rodziny Gorzechowskich w Kucharach, gdzie w latach 1920-1939 tu mieszkała i tworzyła Helena Mniszkówna, autorka „Trędowatej”. Niektóre zabytkowe dwory zostały zaadoptowane na domy pomocy społecznej w Brwilnie, Goślicach, Koszelewie, Miszewie Murowanym Wyszogrodzie i Zakrzewie, gdzie samorząd powiatu zapewnia ludziom potrzebującym profesjonalną opiekę i godne życie. Dzięki ciągłym inwestycjom i modernizacjom obiektów szkolnych młodzież z terenów wiejskich kształci się w coraz nowocześniejszych warunkach i otrzymuje coraz bogatszą ofertę kierunków nauczania. Powiat jest organem prowadzącym dla ponadgimnazjalnych szkół w: Gąbinie, Wyszogrodzie, Staroźrebach, Goślicach i Płocku. Martyrologium Ziemi Płockiej stanowią miejsca pamięci narodowej, pomnik ofiar wojny bolszewickiej z 1920 roku w Bielinie, gm. Słupno, odsłonięty w 2001 roku, z tablicą upamiętniającą nazwiska dziewiętnastu poległych bohaterów, mogiła rozstrzelonych w latach 1940-1945 300 mieszkańców Płocka i okolic w lasach brwileńskich, gm. Stara Biała, pomnik na cmentarzu parafialnym w Bielsku poświęcony poległym w I wojnie światowej, cmentarz żołnierzy poległych w Kampanii Wrześniowej w Dobrzykowie, gm. Gąbin oraz Wzgórze Pamięci w Wyszogrodzie, swoiste sacrum przepiękny pomnik – jakoby starożytny kamienny krąg – czczący herosa Armii „Poznań” i „Pomorze” odsłonięty w 1999 roku, w 60 rocznicę Bitwy nad Bzurą. Najbogatsza na Mazowszu sieć jezior i malowniczy krajobraz Wisły, „dziko” meandrujące rzeki, rzeczki i strumyki są tu rajem dla amatorów sportów wodnych, kajakarzy, żeglarzy, motorowodniaków, ciekawskich nurków i wędkarzy. Powiat płocki doskonale spełnia warunki do plażowania i orzeźwiających kąpieli. Wysoki standard urlopowania nad wodą zapewniają hotele: „Dębowa Góra” w Rumunkach oraz „Rusałka” w Grabinie, gm. Łąck. Do wypoczynku na łonie natury zapraszają stanice wodne i ośrodki turystyczne, a przede wszystkim gospodarstwa agroturystyczne, które oferują wypoczynek z dala od wielkomiejskiego zgiełku, wśród pól, lasów, urokliwych zagajników, nad jeziorem lub nad leniwie snującą się strugą. Turysta, pozna tu smak staropolskiej, domowej kuchni, tradycyjnych potraw, zup, mięsiw i ryb przyprawianych ziołami z mazowieckich łąk. Odnajdzie tu spokój, naturalne piękno przyrody, ukojenie pośród barwnego krajobrazu, w otoczeniu sędziwych lasów, śpiewu łopocących ptaków, połyskujących rybich łusek, tuż pod jeziorną taflą. Warto zatrzymać się, na chwilę, na leśnych duktach Brudzeńskiego Parku Krajobrazowego, zachwycić się pięknem przyrody, obfitym kwieciem, podpatrywać życie gniazdującego ptactwa i wolnożyjących tu szczęśliwych czworonogów. Warto przebyć edukacyjną ścieżkę przyrodniczą, przejechać po rowerowych szlakach w gminach Łąck i Gąbin. A dla potrafiących utrzymać się w siodle lub na oklep, zapraszamy do łąckiego Stada Ogierów, ośrodka jeździeckiego w Cierszewie, Janoszycach, czy Wilczkowie. Zapraszamy do udziału w naszych cyklicznych imprezach kulturalnych i rekreacyjno-sportowych: * Regaty żeglarskie o puchar Marszałka Województwa Mazowieckiego, Starosty Płockiego i Wójta Gminy Nowy Duninów, * Mistrzostwa w skokach przez przeszkody młodych koni w Łącku, * Jarmark Norbertański w Bodzanowie, * Przeglądy Zespołów i Kapel Ludowych w Staroźrebach oraz Orkiestr Dętych w Drobinie, * Dożynki Powiatu Płockiego organizowane w kolejnych gminach powiatu, * Powiatowy Dzień Ziemi w Słubicach, * Dzień Samorządu Terytorialnego. Cieszą nas sukcesy mieszkańców powiatu płockiego. Jednym z nich jest Paweł Szkopek, ubiegłoroczny mistrz Europy w zawodach motocyklowych. Koniecznie należy odwiedzić Galerię „Koszelówka”, która wystawia poplenerowe prace malarzy, grafików i rzeźbiarzy, artystów i utalentowanych amatorów, którzy ukochali tę ziemię i uwieczniają jej piękno w swojej artystycznej twórczości. Warte odwiedzin jest Muzeum Ziemi Gąbińskiej, posiadające unikalne w skali kraju, bogate zbiory dokumentów poświęconych życiu i działalności swojego patrona – Sławoja Felicjana Składkowskiego. Sielskości i łagodności naszej urokliwej Ziemi Płockiej dodają kołyszące się łany zbóż, barwne, soczyste owoce z obfitych sadów i zadbanych plantacji. Pasące się na zielonych pastwiskach domowe zwierzaki, hasające po polach zające, kojący szum drzew i zapach leśnego runa z wędrującymi maluczkimi stworzonkami radują nasze oczy i duszę. A tajemnicze, prastare kościółki i kapliczki wypełniają nas zadumą i ciekawością ich odkrywania. Uczniowie klasy o profilu policyjno-prawnym I LO PUL uczestniczyli w niezwykłej uroczystości – byli obecni przy wmurowaniu kamienia węgielnego pod kaplicę na terenie monastyru Niło-Stołbieńskiego w Rosji. W latach 1939-1940 byli tam więzieni przez NKWD polscy policjanci, którzy zostali zamordowani w Ostaszkowie i Miednoje. Dzięki staraniom warszawskiego Stowarzyszenia Rodzina Policyjna 1939 r. oraz wsparciu Komendy Głównej Policji oraz NSZZ Policjantów z Radomia i Gostynina do Rosji pojechała grupa uczniów gostynińskiego liceum PUL, z klasy o profilu policyjno-prawnym. Od kilku lat angażują się oni w działania profilaktyczne gostynińskiej komendy policji, a część z nich kultywuje tradycję, działając w grupie rekonstrukcji historycznej Policji Państwowej. Na terenie kompleksu klasztornego Niło-Stołbieńskiego Monastyru w Ostaszkowie i na Cmentarzu Wojennym w Miednoje brali udział w uroczystościach upamiętniających zbrodnie na obywatelach polskich, w tym na przeszło 6 tys. policjantach Policji Państwowej. W latach 1939-1940 na terenie klasztoru mieścił się obóz dla polskich jeńców wojennych. W tym okresie łącznie więziono tam ponad 15 tys. obywateli polskich – około 7 tys. policjantów, funkcjonariuszy Straży Granicznej i Korpusu Ochrony Pogranicza. Większość funkcjonariuszy w 1940 r. została wywieziona do Tweru, tam zamordowana i pochowana w Miednoje. Uroczystości w Rosji, w miejscu martyrologii Polaków, były także odpowiednią okazją do odwiedzenia miejsca spoczynku policjantów, związanych z Gostyninem: posterunkowego Adama Sowińskiego i przodownika Tymoteusza Stalkowskiego. Policjanci i uczniowie zapalili znicze przy ich tabliczkach epitafijnych. Młodzież wysłuchała również wspomnienia historycznego o zamordowanych funkcjonariuszach, zaprezentowanego przez komisarza Zbigniewa Bartosiaka z Komendy Powiatowej Policji w Gostyninie. Komendant dziękował licealistom za zaangażowanie w kultywowanie policyjnych tradycji. Podczas wizyty na terenie klasztoru odbyła się uroczystość wmurowania kamienia węgielnego pod budowę kaplicy pod wezwaniem Cudownego Obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej oraz otwarcie ekspozycji poświęconej pamięci funkcjonariuszy Policji Państwowej, Policji Województwa Śląskiego, Korpusu Ochrony Pogranicza i Służby Więziennej II Rzeczypospolitej. Na uroczystościach obecny był minister spraw wewnętrznych Jacek Cichocki, komendant główny policji nadinsp. Marek Działoszyński, mazowiecki komendant wojewódzki policji mł. insp. Rafał Batkowski. W Miednoje, na obszarze o łącznej powierzchni 1,7 ha jest 25 zbiorowych mogił, w których spoczywa ponad 6,3 tys. jeńców obozu specjalnego NKWD w Ostaszkowie. Wśród nich funkcjonariusze Policji Państwowej i Policji Województwa Śląskiego, Straży Granicznej i Straży Więziennej, żołnierze i oficerowie Korpusu Ochrony Pogranicza i innych formacji wojskowych, pracownicy administracji państwowej i wymiaru sprawiedliwości II Rzeczpospolitej, którzy po 17 września 1939 r. znaleźli się w sowieckiej niewoli. (eg) fot. KPP w Gostyninie Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za komentarze Internautów do artykułu: Miejsca pamięci narodowej. Jeżeli uważasz, że komentarz powinien zostać usunięty, zgłoś go za pomocą linku "zgłoś". Śladami Zbrodni Projekt ma na celu sporządzenie dokumentacji fotograficznej, filmowej obiektów wykorzystywanych przez „bezpiekę” – tj. siedzib urzędów bezpieczeństwa (powiatowych i wojewódzkich), aresztów, więzień, zidentyfikowanych miejsc zbrodni popełnionych przez: funkcjonariuszy UBP, Informację Wojskową, MO, KBW, ORMO, agenturę resortu bezpieczeństwa, ludowe WP - np. miejsc egzekucji. więcej Znamy już pełen plan obchodów Narodowego Święta Niepodległości w Płocku. Wydarzenia towarzyszące zostały podzielone na cztery dni. Świętowanie zaczynamy w najbliższą Święto Niepodległości11 listopada to jedna z najważniejszych dat w historii Polski. Tego dnia, 1918 roku, ostatecznie odzyskaliśmy niepodległość po 123 latach zaborów. Święto było obchodzone od 1937 do 1945 roku. Wówczas zostało zniesione i przywrócone dopiero w 1989 roku po transformacji systemowej, która zaszła w Polsce. 11 listopada jest też dniem wolnym od pracy, co doskonale pokazuje, jak ważnym świętem jest ono dla Polaków. Ulice i domy przyzdabiają wtedy biało-czerwone flagi, przez co Polacy oddają swoją pamięć o bohaterach, dzięki którym zawdzięczają dziś życie w wolnej Polsce. O święcie pamiętają też miejskie władze w całym kraju, tak samo i w Płocku. Narodowe Święto Niepodległości w Płocku. Program obchodów Św... Obchody Narodowego Święta Niepodległości w PłockuW tym roku obchody zostały podzielone na cztery dni, podczas których odbywać się będą zupełnie różne i, na pierwszy rzut oka, nie powiązane ze sobą wydarzenia. Wszystkie z nich skoncentrowane będą jednak na tym, by uczcić to ważne wydarzenie w historii Polski. Władze Płocka przygotowały cztery dni obchodów - 6, 7, 10 i 11 listopada. Najwięcej będzie się, oczywiście, działo 11 listopada, czyli w przyszły czwartek, ale i w ten weekend w Płocku czuć będzie atmosferę Święta Niepodległości. Wszystko rozpocznie się w sobotę o 18:00 na Starym Rynku, gdzie będzie odbywał się Podwieczorek Patriotyczny. Całkowity plan obchodów Narodowego Święta Niepodległości w Płocku znajdziecie w opisach w naszej galerii. Gorąco zachęcamy do zapoznania się z nim, a także do aktywnego brania udziału w ofertyMateriały promocyjne partnera Cmentarzu Garnizonowym w Płocku przy ul. Norbertańskiej. Fot. PAP/ G. Michałowski Ciasteczka „marcelinki” upieczone przez uczniów i nauczycieli Szkoły Podstawowej Specjalnej nr 24 w Płocku będą rozdawane na tamtejszym Starym Rynku w Narodowe Święto Niepodległości. Akcji towarzyszyła będzie zbiórka pieniędzy na porządkowanie miejsc pamięci.„Marcelinki” to ciasteczka w kształcie kapelusza Marceliny Rościszewskiej (1875-1949), pedagoga i działaczki społecznej, która odznaczona została przez marszałka Józefa Piłsudskiego Krzyżem Walecznych za udział w obronie Płocka przed armią bolszewicką w 1920 r. „W tym roku uczniowie i nauczyciele naszej szkoły upiekli tysiąc +marcelinek+. Będą one rozdawane na płockim Starym Rynku w sobotę przez pedagogów i harcerzy” – powiedziała PAP dyrektor płockiej Szkoły Podstawowej Specjalnej nr 24 Sylwia Kaczkowska. Jak dodała, ciasteczka upieczone na Narodowe Święto Niepodległości były w środę specjalnie zdobione w biało-czerwone barwy. Akcja pieczenia „marcelinek”, której towarzyszy zbiórka pieniędzy na renowację i porządkowanie mogił, w tym poległych w walce o niepodległość Polski, zapoczątkowana została w 2013 r. w płockiej Szkole Podstawowej Specjalnej nr 24, noszącej wtedy nazwę Zespołu Szkół Ogólnokształcących Specjalnych nr 7. „Uzyskane podczas zbiórki fundusze chcemy w tym roku przeznaczyć przede wszystkim na porządkowanie Miejsc Pamięci Narodowej, a także miejsc spoczynku instruktorów i wojennych komendantów naszego hufca” – powiedziała Joanna Banasiak, zastępczyni komendanta hufca ZHP im. Obrońców Płocka 1920 r. Przypomniała, iż zebrane w ubiegłym roku środki, przy dodatkowym wsparciu urzędu miasta, przeznaczono na uporządkowanie „Bratniej Mogiły”, gdzie spoczywa 99 mieszkańców Płocka poległych w 1920 r. podczas walk z bolszewikami. Marcelina Rościszewska była jedną z organizatorek cywilnej obrony Płocka przed armią bolszewicką. W obronie miasta, która trwała od 18 do 19 sierpnia 1920 r., uczestniczyły kobiety i dzieci. Na ulicach wzniesiono barykady. W bitwie zginęło 250 osób, a 300 zostało rannych. Najmłodszym poległym był 14-letni harcerz Antolek Gradowski. Bolszewicy zostali zmuszeni do odwrotu. Podczas walk o Płock, Rościszewska, jako przewodnicząca Służby Narodowej Kobiet Polskich, zorganizowała w prowadzonej przez siebie żeńskiej Szkole Udziałowej szpital polowy i punkt żywieniowy, a jej uczennice były sanitariuszkami. Marszałek Józef Piłsudski podczas wizyty w Płocku w kwietniu 1921 r. za bohaterską obronę przed bolszewikami odznaczył miasto Krzyżem Walecznych. Odznaczeni zostali wtedy także harcerze: 14-letni Józef Kaczmarski, 12-letni Tadeusz Jeziorowski, a także pośmiertnie Antolek Gradowski. Wśród uhonorowanych przez marszałka Piłsudskiego była również Rościszewska. Jej ulubionym nakryciem głowy był kapelusz z obszernym rondem. Przeszedł on do historii dzięki fotografiom, na których utrwalono moment, gdy Rościszewska wita się z marszałkiem Piłsudskim. Nawiązaniem do tego historycznego kapelusza są właśnie płockie ciasteczka „marcelinki”. Rościszewska urodziła się w Lipawie (Łotwa). Pochodziła z rodziny o tradycjach patriotycznych związanych z Powstaniem Styczniowym. Kształciła się w Instytucie Maryjnym Panien Szlacheckich w Białymstoku, a następnie we Francji - w Instytucie Panien Polskich Hotelu Lambert w Paryżu i na tamtejszej Sorbonie. Od 1908 r. prowadziła w Płocku żeńską, siedmioklasową Szkołą Udziałową. W 1920 r. przekazała ją na własność państwa. Szkoła otrzymała wówczas nazwę: Gimnazjum Żeńskie im. Hetmanowej Reginy Żółkiewskiej. Rościszewska kierowała placówką do emerytury w 1933 r. W 1935 r. przeniosła się do Krakowa, gdzie zamieszkała u syna. Zajmowała się tam działalnością charytatywną. Rościszewska zmarła w 1949 r. Została pochowana na krakowskim Cmentarzu Rakowickim. Na życzenie zmarłej, zamiast kwiatów na grób, pieniądze zebrane na ten cel przeznaczono dla najuboższych rodzin. (PAP) autor: Michał Budkiewicz mb/ itm/ Wstęp Matka kościołów Mazowsza Na malowniczym, 50 metrowym Wzgórzu Tumskim, od niemal dziewięciu wieków wznosi się płocka Bazylika Katedralna. Świątynia była świadkiem najważniejszych wydarzeń na piastowskim Mazowszu, zyskując, wraz z opactwem i muzeum diecezjalnym, miano Pomnika Historii. Bazylika katedralna należy do najstarszych i największych w kraju, będąc jednocześnie największą renesansową katedrą na północ od Alp, na której wzorowały się inne świątynie w Polsce. W jej wnętrzu znajdziemy kopię brązowych Drzwi Płockich, będących unikatowym przykładem sztuki romańskiej w tej części Europy. Zachwyca swym pięknem polichromia z herbami wszystkich biskupów płockich. Pod północną wieżą, w Kaplicy Królewskiej, w klasycystycznym sarkofagu pochowani są władcy Polski: Władysław I Herman i Bolesław III Krzywousty, a w krypcie Konrad Mazowiecki i inni książęta. Unikatowe dzieła rzemiosła artystycznego zgromadzone w skarbcu dopełniają obrazu prawdziwej perły w koronie polskich zabytków historycznych. gigapanorama Historia Największa nekropolia władców Polski Od dziewięciu wieków katedra płocka trwa na straży wiary i historii. Na przestrzeni wieków katedra zmieniała wygląd, jednak niezmiennie była najważniejszą świątynią Mazowsza. Po ustanowieniu płockiej diecezji w 1075 r. wybudowano pierwszy drewniany kościół katedralny pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Podczas panowania Bolesława III Krzywoustego, ówczesny biskup Aleksander z Malonne, rozpoczął wznoszenie największej w kraju murowanej, trójnawowej, romańskiej bazyliki. W XVI w., po wielu pożarach i licznych zniszczeniach, rozpoczęto gruntowną, renesansową przebudowę świątyni, do której nawiązano podczas kolejnych prac na początku XX wieku, uzupełniając wnętrza o polichromię. Od 1910 r. katedra nosi tytuł Bazyliki Mniejszej. Ostatnich zmian w świątyni dokonano na początku XXI w. Od 2018 roku, wraz z opactwem i muzeum, została wpisana na listę Pomników Historii. Od średniowiecznej świątyni do Pomnika Historii Tysiąc lat historii Polski, Mazowsza i Płocka zapisane w katedralnych murach 1075 Ustanowienie diecezji płockiej. 1075 Pierwszy, drewniany kościół katedralny pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Według „Kroniki” Galla, zwanego Anonimem, był miejscem pasowania Bolesława Krzywoustego na rycerza w 1100/1101 r. i pochówku Władysława I Hermana w 1102 r. 1127 Zniszczenie katedry podczas najazdu Pomorzan. 1130 Rozpoczęcie budowy pierwszej kamiennej katedry z granitowych ciosów. Prawdopodobnie była to trójnawowa, dwuchórowa bazylika z transeptem i prezbiterium zakończonym apsydą. Chór zachodni zamknięty dwoma wieżami. 1144 Konsekracja romańskiej katedry wybudowanej przez biskupa Aleksandra z Malonne. Wielkością przewyższała ówczesne katedry w Gnieźnie i Krakowie. 1154 Wykonanie w Magdeburgu dwuskrzydłowych spiżowych drzwi do głównego wejścia, zwanych Drzwiami Płockimi. Drzwi, w niewyjaśnionych do końca okolicznościach, w XIII lub XIV w. znalazły się w Soborze św. Sofii w Nowogrodzie Wielkim. 1233 Wielki pożar, który doprowadził do zniszczenia murów nośnych świątyni. 1239 Przekazanie przez księcia Konrada Mazowieckiego kielicha z pateną jako daru przebłagalnego. 1243 Spustoszenie katedry i miasta przez Prusów. 1370 Król Kazimierz Wielki ofiarowuje katedrze hermę na relikwie św. Zygmunta – patrona Płocka. 1492 Przeniesienie dzwonów katedralnych, z obawy przed zawaleniem się wież, do wieży zegarowej pobliskiego zamku. 1530 Wielki pożar i zawalenie się lewej nawy wraz ze sklepieniem i międzynawowymi kolumnami oraz stropu prezbiterium. 1534 Zakończenie trzyletniej, gruntownej przebudowy w stylu renesansowym, prowadzonej przez biskupa Andrzeja Krzyckiego. Prace wykonali włoscy architekci: Bernardinus de Gianottis, Giovanni Cini ze Sieny i Filip z Fiesole. 1560 Przedłużenie prezbiterium, dobudowanie z obu stron pomieszczeń na zakrystię, skarbiec i kapitularz przez Jana Baptystę z Wenecji na polecenia biskupa Andrzeja Noskowskiego. Płocka katedra była największa świątynia wzniesioną w XVI wieku w Polsce. 1787 Kolejna przebudowa katedry. Najbardziej zagrożoną runięciem fasadę zaprojektowano w stylu klasycystycznym. 1825 Przeniesienie szczątków władców spod posadzki w prezbiterium do podziemi północnej kaplicy wieżowej, zwanej odtąd Kaplicą Królewską. 1910 Papież Pius X odznacza płocką katedrę tytułem Bazyliki Mniejszej pisząc: Starożytnością swoją celuje nad wszystkimi kościołami katedralnymi w Polsce. Odznacza się architekturą, malowidłami ściennymi i witrażami. Tam dwaj królowie pochowani, a głowę św. Zygmunta od dawna przechowuje. 1925 Kapitalna restauracja katedry według projektu architekta Stefana Szyllera, przywracająca świątyni XVI-wieczny charakter. Równocześnie z renowacją architektoniczną przystąpiono do prac nad polichromią, której wykonanie powierzono Władysławowi Drapiewskiemu. 1939 Na katedrę spadają bomby, które zabijają cztery osoby i niszczą kaplicę św. Zygmunta i uszkadzają sklepienie nawy bocznej oraz ścianę nawy głównej z wizerunkiem ostatniej ulega częściowo sklepienie i witraże. 1953 Zakupienie do płockiej katedry organów z nieczynnego kościoła poewangelickiego w Żarach. Dotychczasowe organy spłonęły w czasie działań wojennych. 1972 Otwarcie grobu piastowskiego i identyfikacja szczątków królewskich. 1981 Zawieszenie w Katedrze kopii romańskich Drzwi Płockich, wykonanych dzięki staraniom dra Jakuba Chojnackiego, wieloletniego Prezesa Towarzystwa Naukowego Płockiego. 1991 Nawiedzenie świątyni przez papieża Jana Pawła II, który przewodniczył nabożeństwu czerwcowemu, wygłosił homilię i zakończył 42. Synod Diecezjalny. 1995 Wykonanie i zamontowanie trzech nowych dzwonów: św. Jakuba Apostoła, św. Stanisława Kostki i bł. Siostry Faustyny. 2008 Odnowienie kaplicy Najświętszego Sakramentu oraz najstarszych ołtarzy: Matki Bożej Mazowieckiej i Ukrzyżowania. 2017 Prace konserwatorskie w Kaplicy Sierpskich. 2020 Konserwacja Kaplicy św. Zygmunta, ołtarzy św. Stanisława Kostki, Serca Jezusowego, św. Teresy i św. Stanisława Biskupa Męczennika. Architektura Wielka trzecia przebudowa katedry Na początku XX w. przebudowano płocką katedrę pod kierunkiem architekta Stefana Szyllera, twórcy gmachu „Zachęty” oraz wieży klasztoru jasnogórskiego. Gruntowny remont miał przywrócić świątyni renesansowy charakter. Zachowane projekty zawierają plan sytuacyjny terenu wraz z katedrą, przekroje budynku, rozwój form architektonicznych frontonu, detale architektoniczne oraz przykłady rozwiązań technicznych zastosowanych wewnątrz katedry. Rysunki prezentują koncepcje, z których tylko niektóre zostały wybrane do realizacji. Podczas remontu rozebrano popękane sklepienia i znaczne partie murów. Górnym partiom wież nadano kształt ośmioboczny i zwieńczono spiczastymi dachami, a kopułę osadzono na tamburze. W dolnej części budynek został obłożony granitem, górne ściany zrekonstruowano z cegły oraz wzniesiono murowany chór. Przebudowano fronton. Wiele elementów wnętrza zostało wykonane według projektu S. Szyllera: marmurowy neorenesansowy ołtarz, drewniane, rzeźbione stalle, tron biskupi i ambona. Eklektyczna bazylika z renesansowym wnętrzem Płocka katedra to jeden z najcenniejszych zabytków w kraju. Obecny wygląd budowli łączy style romański, gotycki i neorenesansowy. Włoscy architekci stworzyli w Płocku największą renesansową katedrę na północ od Alp. Świątynia to trójnawowa, orientowana bazylika z trzema apsydami, zbudowana na planie krzyża treflowego. Wyglądem nawiązuje do renesansowego projektu z XVI w. z kopułą. Dolna część katedry wykonana jest z granitowych ciosów, natomiast górne ściany z cegieł. Fronton, ujęty gotyckimi wieżami, zwieńczono zębatym szczytem. Poniżej znajduje się neoromańska rozeta i portal arkadowo-kolumnowy. gigapanorama Kaplica Największa nekropolia dynastii Piastów Miejsce spoczynku książąt Mazowsza i Władców Polski. Do Kaplicy Królewskiej prowadzi kuta krata. Pośrodku stoi klasycystyczny sarkofag z czarnego marmuru ze szczątkami władców Polski. Płytę z insygniami władzy królewskiej oraz łacińskim napisem: „Pamięci znakomitych panujących królów Polski: Władysława Hermana (…) i syna jego Bolesława” podtrzymują orły. Na obwodzie napis: „Władcy i dziedzice ziem: krakowskiej, sandomierskiej, śląskiej, wielkopolskiej, mazowieckiej, dobrzyńskiej, michałowskiej, łęczyckiej i Pomorza”. Przód zdobi alabastrowy orzeł piastowski. Na polichromiach program ikonograficzny religijno-patriotyczny. Szczątki władców i książąt mazowieckich chowanych w katedrze od XI do XV w. ostatecznie zostały złożone w 1825 r. w podziemnej krypcie. Do tego czasu spoczywały pod wejściem do prezbiterium. W 1972 r. otwarto grobowiec i poddano kości badaniom, po czym w 1975 r. uroczyście złożono w sarkofagu szczątki Władysława I Hermana i Bolesława III Krzywoustego, a pozostałe w podziemnej krypcie. W 2020 r. przeprowadzono badania DNA. Drzwi Porta Fidei Drzwi Płockie Oryginał w Nowogrodzie Wielkim na Rusi, kopia z brązu w katedrze w Płocku. Drzwi do katedry w Płocku zamówił biskup Aleksander z Malonne (zm. 1156). Mistrz Riquin, wraz z pomocnikiem Waismuthem, odlali je w brązie, w technice wosku traconego, w latach 1152-1154 w jednej z magdeburskich odlewni. Nie ma pewności czy należała ona do tamtejszej fabrica ecclesiae, działającej przy katedrze, zarządzanej przez biskupa Wichmana z Wetynu (ok. 1110-1192). Figurki biskupów i wykonawców znajdują się wśród reliefów, do których w 1 ćwierci XV w. dodano jeszcze przedstawienie ruskiego odlewnika, mistrza Abrahama. On też przystosował wrota do portalu zachodniego w soborze sofijskim w Nowogrodzie Wielkim na Rusi, dodając cyrylicą tłumaczone z łaciny ruskie napisy. Hipotetycznie przyjmuje się, że drzwi zostały zrabowane z Płocka pod koniec XIII w. i po różnych kolejach losu, zawieszono je jako „miedzianą ikonę” w cerkwi prawosławnej na początku XV w. Rekonstrukcja Rekonstrukcja układu kwater w powiązaniu z artykułami wiary, nawiązuje do starodawnej tradycji chrześcijańskiej, wedle której każdy z Apostołów, zanim wszyscy rozeszli się w świat na misję ewangelizacyjną, wygłosił jeden artykuł wiary, co trafnie wyraża polska nazwa Skład Apostolski. Dla upamiętnienia tego faktu od IX wieku obchodzono w Kościele powszechnym święto Rozejścia Apostołów, zwane także świętem Rozesłania Apostołów (Divisio Apostolorum). Ikonografia kwater Drzwi Płockich przypomina o tej odległej tradycji. Oto schemat ukazujący przyporządkowanie kwater do XII artykułów wiary Składu Apostolskiego. Malarstwo Malarstwo sztalugowe W dziale malarstwa prezentujemy tylko trzy olejne obrazy na płótnie. Dwa ściśle związane z katedrą, wisiały w kaplicach nawy poprzecznej (transeptu) od końca XVIII w. do początków XX w. Trzeci zaś ukazuje najcenniejsze skarby katedralne w powiązaniu z dziejami Kapituły Katedralnej Płockiej. W trakcie renowacji katedry płockiej na początku XX w. arch. Stefan Szyllera zaprojektował nową aranżację w kaplicach transeptu. W miejsce dużych ołtarzowych obrazów wykuto okna, przywracając w ten sposób pierwotny zamysł architekta i umieszczono witraże. W kaplicy Najświętszego Sakramentu od 1798 r. wisiał obraz nieznanego malarza pt. Żal św. Piotra. Obraz ten przeniesiony został do muzeum diecezjalnego w roku 1901. Naprzeciwko, w kaplicy św. Zygmunta, kapituła katedralna wystawiła patronowi Płocka ołtarz i w 1792 r. zamówiła obraz z wizerunkiem świętego. Obraz ten w 1901 r. został przeniesiony do powstającego Muzeum Diecezjalnego. Obraz Jana Czesława Moniuszki, Cesarz Maksymilian I nadaje herb Kapitule Płockiej 1518 roku, powstał w 1908 r. Zrabowany w czasie II wojny światowej, staraniem Kapituły Katedralnej powrócił w 2016 r. Kapituła posiada herb od ponad 500 lat. Od cesarza Maksymiliana przyjmuje go wybitny biskup płocki Erazm Ciołek, na obrazie widoczne są najcenniejsze zabytki skarbca katedralnego: herma oraz pastorał bpa Krzyckiego. Zachwycająca neorenesansowa polichromia Płock i jego mieszkańcy uwiecznieni na dekoracjach ściennych autorstwa malarza Władysława Drapiewskiego. Po rozpoczęciu renowacji architektonicznej katedry na początku XX w. wykonanie polichromii powierzono Władysławowi Drapiewskiego, który w trzech etapach: przed I wojną światową, w okresie międzywojennym i po II wojnie światowej pokrył wnętrze bazyliki płockiej polichromią renesansową przy użyciu wyjątkowo trwałych barwników mineralnych Keima. Malatura opowiada ewangeliczne dzieje, ukazuje kult Maryi i skłania do refleksji nad życiem Chrystusa. Sklepienie nawy głównej symbolizuje niebo. Na ścianach poniżej umieszczono sześć dużych obrazów przedstawiające sceny z życia Chrystusa. Charakterystyczny jest obraz przedstawiający nauczanie Chrystusa na górze na tle Płocka. Treść dekoracji malarskiej w kopule i we wspierającej ją konstrukcji architektonicznej przedstawia działalność Ducha Świętego w Kościele. Odmienną treść, nawiązującą do wezwania świątyni, prezentuje polichromia prezbiterium poświęcona kultowi Matki Bożej. Wiara i historia zapisane w szkle witraży Renowacja architektoniczna katedry na początku XX w. łączyła się z pracami przy witrażach, które miały stanowić całość z polichromią. Największy witraż znajduje się w apsydzie prezbiterium nad ołtarzem i przedstawia Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny. Na kolejnych ukazano Zwiastowanie Maryi Panny, Maryję tronującą z Dzieciątkiem, Maryję na tronie oraz Niewiastę obleczoną w Słońce. W lewej nawie bocznej dekoracyjne okna przedstawiają królową Jadwigę, św. Andrzeja Bobolę i św. Piusa X, natomiast w prawej św. Józefa Robotnika, św. Wojciecha i św. Jacka Odrowąża. W lewej kaplicy transeptu znajduje się witraż Serca Jezusowego, a naprzeciwko św. Zygmunta, patrona Płocka. Kaplicę Sierpskich ozdabia witraż św. Antoniego z Dzieciątkiem Jezus, natomiast Kaplicę królewską Śluby Jana Kazimierza. Część witraży została wykonana według projektu autora polichromii Władysława Drapiewskiego, natomiast pozostałe wykonano w II połowie XX wieku. Skarbiec Bezcenne rękodzieło z katedralnego skarbca Korona, relikwiarze, naczynia liturgiczne i ornaty, czyli co skrywa skarbiec katedralny. Katedra płocka, jako jedna z najstarszych, posiada wspaniałe zabytki złotnictwa i rzemiosła artystycznego. Pierwotnie gromadzono je w skarbcu katedralnym, który znajdował się nad północną zakrystią i aż do końca XVIII w. należał do najbogatszych w Polsce. Obecnie zbiory znajdują się w pobliskim Muzeum Diecezjalnym w opactwie pobenedyktyńskim oraz w specjalnie wzniesionym przez architekta ostatniej przebudowy świątyni przykatedralnym budynku. Najwartościowsze zabytki skarbca stanowią: dzieło złotnictwa romańskich czasów średniowiecza – srebrny, pozłacany kielich z pateną, ufundowany przez księcia Konrada I Mazowieckiego w 1239 r., relikwiarz hermowy św. Zygmunta z 1370 r. fundacji króla Kazimierza Wielkiego, zwieńczony najstarszym zachowaną polską koroną XIII z wieku, ozdobioną szafirami, rubinami i perłami, puszkę czerwińską z ok. 1180 r. oraz komplet szat liturgicznych i złoty kielich z początku XVII w. fundacji biskupa Karola Ferdynanda Wazy. Promocja Kultury Projekt „Cyfryzacja i wirtualizacja Katedry Piastów w Płocku, serca Wzgórza Tumskiego – Pomnika Historii” otrzymał dofinansowanie ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, uzyskanych z dopłat ustanowionych w grach objętych monopolem państwa, zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

miejsca pamięci narodowej w płocku